Kimliklerde Din Hanesi Bulunmasın!

Laiklik, egemenliği gökyüzünden yeryüzüne indirip tanrının hakimiyetinden halkın hakimiyetine, otokratik devletten demokratik devlete, din devletinden hukuk devletine, ümmetten millete, kuldan bireye, tabadan hak ve söz sahibi vatandaşa geçerek dinin devlet yönetiminden alınıp bireyin vicdanına hapsedilmesidir.


Yani laik devlet dinsiz devlettir.

Ancak, laik bir devlette iktidar ve yönetim talebine yönelik, siyasal olan din, siyaset dışı kalmalıdır. Çünkü siyasi partiler devlet yönetimine talip olmak için vardırlar ve devlet, dini kurallara göre yönetilemez. Çünkü laiklik asıl olarak inanmama özgürlüğüdür ve hiç kimse bir dine ve mezhebe inanmaya ve onun kurallarına göre yaşamaya zorlanamaz. Yani siyasi partiler siyasetlerinde hiçbir şekilde herhangi bir dini inancı kullanamaz. ve din üzerinden siyaset yapamaz.

Laik devlette resmi olarak hiçbir dini inancın gerekleri yapılamaz ve resmi kurumlar inanç ve ibadetlerin gereğine uygun hale getirilemez. Laik devlet, dini eğitim yapamaz, eğitimde dini inanç kullanamaz, ibadet yeri yapamaz, din görevlisi bulunduramaz.


Laiklikte din, devlete karışamaz ama devlet dine karışır. Çünkü vatandaşlarını herhangi bir dini inanç eğitiminden ve baskısından korumak, vatandaşlarının değişik dini inançlara inanma ve inanmama hak ve özgürlüğünü korumak devletin görevidir.


Laik bir ülkede dini inanç bireysel yaşanması gereken bir vicdan meselesidir. Hiç kimse dini inancını ya da inançsızlığını belirtmeye zorlanamaz.


Vatandaşlar arasında, dini inanışlardan kaynaklanan ayrımcılığa tahammül edilemez. Vatandaşın dininin resmi belgelerdeki yalın ifadesi bile kaldırılmalıdır. - Vladimir İlyiç Lenin

Lenin’inde belirttiği gibi kimliklerde din hanesi bulunması ayrımcılıktır.

Kimliklerde din hanesi bulunması dini inancını belirtmeye zorlamaktır.

Din hanesinin bulunması ya da din hanesi bulunup da istenildiğinde boş bırakılması, inancı, inançsızlığı ya da başka bir inançta olduğunu belirtmek zorunluluğu ve ayrımcılık demektir.


Ayrıca dini inanç ya da inançsızlık kararsız kalınabilen ve zamanla değişebilen bir şeydir.


Din hanesinin bulunması laikliğe aykırıdır. Kimliklerdeki din hanesi tamamen kaldırılmalıdır

NE MUTLU İNSANIM DİYENE

İnsanlar genelde en fazla kendi ömürleri kadar bir süreyi düşünürler. Geçmiş, geçtiği için, gelecekte de kendileri olmayacakları için geçmiş ve kendi ömürlerinin ötesi gelecek onları ilgilendirmez. Oysa tarihi, diyalektiği, evrimi kavramadan ne günümüzü anlayabiliriz ne geleceğe bakabiliriz. Geçmişe ve geleceğe bakmadan günümüzü anlayamayız, doğru çözümler üretemeyiz, kısacık yaşamımızı bilinçli bir şekilde değerlendiremeyiz, rastgele ve ot gibi yaşarız ve hayvanlardan farkımız kalmaz. Gelecek, planlarımızı değiştirse de değişebileceğini de göz önüne alarak kabaca bir plan yapmak, hiç plan yapmayıp günlük yaşamaktan iyidir. İnsanın ömrü için amaçları, hedefleri olmalı ki rastgele değil bilinçli yaşasın. Çocuklar bilinçli yaşamalı, ebeveynleri aşmalı, ömründen uzun idealleri olmalı ki gelişme gerçekleşsin ve hızlansın. Günümüzdeki kapitalist ve milli devletler evresinin sonsuza kadar süreceğini sanmak bu nedenlerden kaynaklanan bir aymazlıktır.

Metafizik ve diyalektik

Diyalektik ve tarihsel materyalizmin toplumsal yapıların değişim, gelişim ve evrimi yasalarına göre doğa, insan, toplum, düşünce, bilim ve teknoloji, dinler, ideolojiler vb. her şeyin evrimi, diyalektik ve doğal seçilim mekanizmalarıyla işler, gerçekleşir.

Diyalektik, doğal seçilim ve evrim ayrılmaz bir üçlüdür.

Diyalektik, karşıtların tez, antitez ve sentez yoluyla birliği ve savaşımıdır.
Doğal seçilim, uygun olanların hayatta kalması ve üremesidir.
Evrim, değişim ve gelişimdir.

Düşüncenin diyalektik gelişimi gereği, karşıt düşüncelerden biri tamamen doğru diğeri tamamen yanlış olmaz, genelde her ikisinin de doğru ve yanlış tarafları vardır. Bu düşüncelerin savaşımından farklı düşüncelerin yanlışlarının elenip doğrularının alınmasıyla bir sentez ortaya çıkar.

Canlıların evrimi, diyalektik ve doğal seçilimle gerçekleşir. Yararlı değişimler önce çok az bireyde ortaya çıkar, zamanla bu uyumsal yeniliği kazanamayanlar elenir uyumsal yeniliği kazananlar yaşamaya devam ederek çoğalırlar. Tıpkı canlıların evriminde olduğu gibi toplumsal evrim de diyalektik ve doğal seçilimle gerçekleşir. Toplumda da doğru olan yenilikleri ve gerçekleri önce bir azınlık keşfeder, çoğunluk uzun bir süre bunu alaya alır, reddeder ve bildiklerini okumaya devam eder ama sonunda kabul edilmek zorunda kalınır ve topluma yayılır.

Örneğin din devletlerinin yanlışlığı çoktan anlaşılmış, birçok ülkede uygulamadan kalkmış olduğu halde ülkelerin daha büyük bir çoğunluğu bunu uygulamaya devam etmekte olduğu gibi devrimle uygulamadan kalkmış birçok ülkede ise din devletine geri dönülmeye çalışılmaktadır. Bugün Türkiye’de yaşanan da budur.

Değişmenin, değiştirmenin, gelişmenin ve geliştirmenin yöntemi olan diyalektik, yenilikçi ve ilerici, bunun tam karşıtı değişmezliğin yönetimi olan metafizik ise tutucu ve gericidir.

Metafiziğe göre var olan doğa ve toplumsal düzen hep böyleydi ve hep böyle kalacaktır.. Toplumda hiçbir gelişme olmamıştır, olması da mümkün değildir. böyle gelmiş böyle gidecektir.

Örneğin milli devletler hep devam edecektir, sosyalizm ve komünizm ya bir daha gelmemek üzere bitmiştir ya da bir ütopyadır.

Bu yüzden metafizik geçmişi ve günümüzü anlayamaz, geleceği göremez, gelecekle ilgili tahminler yürütemez. Bu bakış açısına göre olaylar, olgular, kişiler diyalektik ve tarihsel değil, yöresel, ırksal, kişisel ve duygusal olarak ele alınır. Ne yazık ki kişiselleştirilen düşmanlık ve nefret olay ve kişilere tarihsel bakmayı engeller.

Oysa geçmişteki ve günümüzdeki olayları doğru anlayıp yorumlayabilmek için olaylara kişisel ve duygusal değil, diyalektik ve tarihsel materyalizmin toplumsal gelişim yasaları ışığında diyalektik ve tarihsel açıdan, tarihteki ve gelecekteki anlamı ve yeri açısından bakmak gerekir, yoksa etnik köken, bize ezberletilenler, aşılananlar açısından, yerel, kişisel ve duygusal açıdan bakmamak gerekir.

Tarihsel Materyalizm

Tarihsel materyalizmin toplumsal yapıların değişim, gelişim ve evrimi yasalarına göre
insanların düşünce ve davranışlarını ve tarihi yönlendiren en önemli etken önce beslenme, barınma gibi bedensel ihtiyaçlar sonra kendini gerçekleştirme ve kanıtlama ihtiyacı gibi zihinsel ihtiyaçlardır. İnsanları, toplumu ve tarihi yönlendiren, maddi ve manevi ihtiyaçlar, çıkarlar, üretim zorunluluğu, üretim biçimlerinin gelişimi ve sömürenlerle sömürülenler arasındaki sınıf savaşımlarıdır.

Tarihsel materyalizme göre tarih ve toplum zorunlu evrelere göre gelişir.
Ekonomik ve siyasal toplum yapıları sırasıyla ilkel komünal, köleci, feodal, kapitalist, sosyalist, komünist toplumlardır.

Komünist toplum dışındaki toplumlar, köleler ve köle sahipleri, serfler ve toprak sahipleri, işçiler ve kapitalistler olarak sömüren ve sömürülen sınıflara bölünmüş toplumlardır.

Sınıf savaşımı, maddi çıkarların karşıtlığından ortaya çıkar. Sınıf savaşımları ekonomik, dinsel, etnik, ideolojik ve siyasal savaşım biçimlerine bürünürler.

Toplumun aşağı biçimlerden yukarı biçimlere doğru ilerlemesine, tarihsel ve toplumsal gelişme adı verilir ve bu gelişme kaçınılmazdır.

Buna göre kapitalizmle birlikte oluşan milli devletler, feodal din devletlerinden sonra gelen evredir, daha sonra gelecek olanlar ise sosyalizm ve komünizmdir.

Buna göre kapitalist milli devletler, feodal din devletlerine göre daha ileri bir evredir.

Köleci toplumdan feodal topluma geçiş bir ilericilik olduğu gibi, feodal din toplumdan, kapitalist milli topluma geçiş de aynı şeklide bir ilericiliktir.

Sosyalist toplum evresi, kapitalist özellikleri sürdürdüğü gibi komünist özelliklerinde yerleşmeye başladığı, kapitalist toplumdan komünist topluma geçiş evresidir. Bu yüzden kapitalizm ve komünizmin bazı özelliklerini birlikte barındırır.

Gelecekte insanlığın, ayrımcılıkların ortadan kalktığı sınıfsız, sınırsız, sömürüsüz komünist dünya devletine ulaşması kaçınılmazdır ama bunu gerçekleştirecek olan insanlardır.

Tarihsel evreler insanlar aracılığıyla gerçekleşir. Kişiler bu zorunlu evreleri zamansal ve bölgesel olarak etkilerler, ancak genel olarak tarihsel evrelerin gerçekleşmesini ve insanlığın gelişimini engelleyemezler. Bu ilerleme, eski biçimlerin bu ilerlemenin önünde engel haline gelmeleri, tutucu ve gerici engellemeler nedeniyle duraklamalar, gerilemeler ve sapmalarla gerçekleşir. Fransız burjuva devriminden sonra krallığı ve feodalizmi yeniden kurma çabaları devrimi yavaşlatmıştır ama engelleyememiştir.

Milli Devletler, Milliyetçilik, Yurtseverlik

Sanayi devrimi sonrası palazlanan burjuvazi yurtseverlik nidalarıyla feodal düzenin aşağılayıp ezdikleri işçileri ve köylüleri de yanına alarak feodalizme karşı harekete geçti ve çok uluslu monarşik din devletleri yerine tek uluslu laik, demokratik cumhuriyetle yönetilecek kapitalist milli devletleri kurdu.(Milliyetçilik, Yurtseverlik ve Sol, Fikret Başkaya,s.36)

Birinci Emperyalist paylaşım savaşında kapitalist devletler burjuva hükümetleri aracılığıyla ileri sürdükleri ‘’vatan savunması’’ sloganı ile emekçiler arasında yurtseverlik bilincini geliştirerek hem savaşın maliyetini emekçilere yüklemek hem de dünya emekçilerini birbirlerine düşman edip güçlerini bölerek kendi kapitalist sistemlerini korumayı ve emekçilerin sistem içinde kalmalarını sağlamayı planlamışlardı.(s.37)

Birinci emperyalist paylaşım savaşı esnasında başlarında Lenin’in bulunduğu Bolşevikler, İkinci Enternasyonal partilerinin burjuva yurtsever tutumlarını dünya devrimine ihanet olarak kabul ve ilan edip, burjuvazinin kendi çıkarları için cepheye sürdüğü ve onlardan birbirlerini kırmalarını istediği işçilere; silahları sınıf kardeşlerine değil, onları kendi çıkarları için ölüme gönderen kendi ülkelerinin burjuvalarına çevirmelerini istediler. Cephede, hem emperyalist ülkelerin hem de çarlığın yenilgisi için dünya devriminin zaferi için çalıştılar.

Esasında burjuva milliyetçi bir kavram ve siyasal bir duruş olan yurtseverlik, sanki anti-emperyalist bir duruşmuş gibi Yurtsever Cephe’yi kuran TKP eliyle, Mustafa Suphi’lerin TKP’sinden bu yana zaten ulusalcı bir arka plan ve anlayışla lekelenmiş bu coğrafyanın devrimci hareketinin gündemine sokuldu.(s.34.) Türkiye’nin anti-emperyalist bir kurtuluş savaşı verdiğine inanılıyordu.(s.25) Bugün de aynı aymazlık geçerli.

O günden bugüne kapitalizm, her krizde ulusal çıkarları bahane ederek ezilen ve sömürülen kitleler arasında yurtseverlik bilincini diri tutmakta kendi sisteminden hoşnutsuzluğu engelleyen siyasi bir iksir olarak kullanmaktadır.

Kapitalizmin egemen sistem olarak inşası esnasında ezilen-sömürülenleri düzene entegre etmekte temel harç olarak kullanılan yurtseverlik, o gün olduğu gibi bugün de farklı uluslardan ezilen-sömürülenlerin çıkarlarını birbirinden ayrıştırmakta ve sınıfsız, eşit ve özgür bir gelecek hedefinde birleşebilmelerini engelleyen bir unsur olarak bölücü işlevini sürdürmektedir. Ve burjuva patentli bu kavram siyasal bir tutum olarak devrimci hareketin saflarında da kendisine yer bulmakta, devrimci çevreleri ve etki alanlarını ideolojik ve politik bakımdan devrimcilerin kendi eli ile zehirlemektedir.(s.37)

Kimi istisnai devrimci çevreler hariç, bu coğrafyanın ‘’devrimci’’ solu hemen tüm dünya tarihi süresince siyasal zemini bakımından hep ulusalcı bir karaktere, anlayışa ve buna denk gelen siyasal bir duruşa sahip olagelmiştir. Bunun nedeni, dünya soluna ikame edilen Stalinist resmi ideoloji ve resmi tarihin bu coğrafyanın ‘’devrimci’’ solunu ve onun aracılığıyla da bu coğrafyanın ezilen sömürülenlerini ve dernekleri aracılığıyla politik bakımdan çoğunlukla burjuva siyasete yedeklenmiş ve halen dahi yedeklenmektedir.(s.42)

Türkiye’deki solun başlıca zaaflarından biri de enternasyonalizmi özümseyememesi, milliyetçilik virüsünden kurtulamamasıdır. Enternasyonalist olmayan bir sol, sol değildir. Nitekim dünya sosyalist hareketinin yozlaşmasının başlıca nedenlerinden biri de enternasyonalizmden uzaklaşmasıdır…(s.26)

Halkın benimsediği değerlerle buluşmayı sağlayan milliyetçi çizgi, aynı zamanda burjuva milliyetçi hareketlerle ideolojik, siyasi yakınlaşmayı sağladı. Emperyalist sermayenin yeni saldırı biçimi sömürge ve yarı sömürge ülkelerde ırkçılığı körüklerken, sosyalist partilerin de enternasyonal çizgiden uzaklaşmasını sağladı.(s.52)

Toplumun hemen her kesiminin, özellikle emekçilerin, cinayetlere duyarsız kalacak ölçüde milliyetçiliği benimsemesi, toplumsal bir paranoyanın yaşandığının belirtisidir.(s.52)
Emekçi yığınların bu toplumsal paranoyaya saplanması noktasında; halkın eğilimlerini ve toplumsal duruşunu halkın değeri olarak gören ve bu değerleri dokunulmaz ilan eden sosyalistler; emekçilerle aynı alanda buluşma gereksinimine de bağlı olarak; politik argümanlarında eskiden beri yerini alan milliyetçiliği, tali bir siyasi unsur olmaktan çıkararak, temel politik çizgi olarak parti programlarına yerleştirdiler.(s.52)

Resmi ideolojinin beyinlerde yaptığı tahribatlar sonucu tarihi anlamayı dahi olanaksız hale getirmiş resmi ideolojiden bağımsızlaşamamış sol, kapitalizme karşı olmadan anti emperyalist olunamayacağını öğrenememiş, anti emperyalistliği anti Amerikancılığa, anti AB’ciliğe ve anti küreselleşmeye indirgemiş durumdadır.(s.20,21)

Bu coğrafyanın solunun burjuva ulusalcılığı ABD ve AB karşıtlığı üzerinden ‘’antiemperyalizm’’maskesinin ardına saklanılarak şekilleniyor. Bunu sloganlarıyla ete kemiğe bürünen duruşlarında görmekteyiz. ‘’ABD defol bu memleket bizim’’, Ne ABD ne AB bağımsız Türkiye’’ vb. sloganları kullanan sol çevrelerin ortak paydaları; ideolojik olarak bu ulusalcı ve yurtsever temele sahip olmaları ve politik olarak bu temel üzerinden hareket etmeleridir.(s.43)

CHP, SHP ve DSP devletçi ve milliyetçi oldukları, Kürt sorunu ve azınlıklara yapılan asimilasyon ve baskılar konusunda tutarsız ve ikiyüzlü tavır aldıkları, emekten yana ve kapitalizme karşı olmadıkları için sol parti olarak adlandırılamayacakları gibi, kapitalist sistemin savunucusu, düzen içi burjuva partilerdir.(s.53)

Ulusalcı sol kendine rakip olarak dincilerle demokrasicilik oyunu oynayan liberal solu seçmiş görünüyor ve burjuva demokrasisi temel tartışma alanlarını oluşturuyor. Sol, demokrasi, laiklik gibi kavramları burjuva tanımlarıyla kullanıp tartışıyor.(s.17) Laikçi gericilik ile dinci gericilik arasındaki çatışma, düzen içi bir çatışmadır, bu çatışmaya taraf olmaya çalışmak sol aymazlığın göstergelerindendir. Ancak laiklik milli devletler, din gibi kurumların kapitalizmle birlikte sona ereceği kabulüyle birlikte ve tam anlamıyla uygulanmayan laikliği ilerletmek amacıyla savunulabilir.

Dikkat edilecek olursa bu örneklerin hemen hiçbiri komünist hareketin ilkeleri üzerinden ezen sınıfla ezilen sınıf arasındaki karşıtlıklar ve çatışmalar karşısında ezilen sınıftan yana taraf olmayı ifade eden politik tutumlar değildir. Egemenler arasındaki çatışmada yabancı egemene ve onun işbirlikçilerine karşı yerli egemenin yanında safını tutan ulusalcı burjuva bir tutumdur. Kaldı ki bugün çıkarları risk altında olan geleneksel elit daha düne kadar olduğu gibi bugün de çıkarları güvence altında olduğunda emperyalistlerle işbirliği içinde olacaktır, çünkü bu kapitalizmin doğasının ve kapitalistler arası işbirliğinin kaçınılmaz gereğidir.(s.41)

Kapitalizm koşullarında kalkınma ekonomik büyüme, ekonomik büyüme ise sermayenin büyümesinden, yeniden üretilmesinden, yani yeni sömürgecilikten başka bir şey değildir. Emperyalist sömürüye maruz ülkelerin, emperyalist ülkelerin refah düzeyini ve emperyalist düzeyini yakalamasıdır. Oysa sosyalizmin ereği sınıfsız, sömürüsüz topluma giden yolu açmaktır, yoksa emperyalistlere benzemek değil. Nitekim Sovyet sisteminin çökmesinin, çin halk Cumhuriyeti’nin kapitalizme teslim olmasının asıl nedeni kalkınmacılık virüsünden
kurtulamamalarıdır.(s.25)

Hiç kuşku yok ki, kapitalizmin küresel saldırısına karşı koymanın yolu emperyalist paylaşım savaşlarında olgunlaşan yurtseverlik retoriği değildir.(s.13)

Türkiye’nin diğer Avrupa devletlerini örnek alıp da onlar gibi kapitalistleşememesinin nedeni onların daha önce bu yolu tıkamış olmaları değil, kendi düşüncesizliği ve beceriksizliğidir. Anti-emperyalizm sözle değil uygulamayla olabilir ancak. Emperyalizme karşı savaşım öncelikle emperyalistlerden borç almamayı, onların mali sermaye ihracını önlemeyi, kendi olanaklarını değerlendirerek yapımı ve üretimi sonra da anti-kapitalizmi gerektirir. Anti-kapitalizm öncelikle kapitalist dünyanın sorunlarına geleceğin komünist dünyasından bakmayı gerektirir.

Emperyalizme karşı ulusalcı duruş, toplumsal pratikte emeğin kurtuluşu perspektifinden kopuksa emekçilerin yararına olmayan aksine emekçileri kapitalist pazara daha bağımlı kılan ve teselli verici argüman olur. Burjuva milliyetçilik, anti-kapitalist bir nitelik kazanamayacağı anlamda ve dolayısıyla uzlaşmacı vasfı nedeniyle emperyalizmin değirmenine su taşır.(s.55)

İşte siyasal ve sınıfsal kökleri itibariyle burjuva kavramlar olan ulus devlet, yurtseverlik, vatanseverlik, ulusal savunma-anayurdun savunulması, ulusal bağımsızlık gibi argümanların bu coğrafyanın solunun siyaset yöntemine ve diline pelesenk olması, onu burjuva siyasetin ve burjuva demokrasisinin ekseninde tutmakta, bu durum ise kapitalizme nefes aldıracak yeni refleksler kazanmasına hizmet etmektedir.(s.44)

Milliyetçilik ile olan bağı, emekten yana sosyalist partiler ile burjuva sol partiler arasındaki farkı belirleyen temel unsurdur. N.(s.55) Sosyalist bir parti milliyetçilikle olan bağını güçlendirdikçe burjuva sol zemine kayar, burjuvalaşır. Bunların egemen ve resmi ideoloji ile bir sorunları yoktur.

Milliyetçilik ne demekse ulusalcılık da odur.14. Ancak ulusalcılıkla yurtseverlik ikiz kardeştirler. Yurtseverler kendilerini tanımlarken daha fazla bir sol duruşa da azami özen göstermeye dikkat ederler ve resmi ideolojiyle doğrudan bir hesaplaşma konusunda da azami isteksizdirler.

Yurt, vatan denilen şey, egemenlerin sermaye birikimlerinden, kasalarından başka bir şey değildir. Yurt sevgisi ya da yurtseverlik denen şey, burjuvazinin bizleri diğer ulusların burjuvazisine göre daha rahat sömürdüğü ve bu sömürüsüne hukuki ve zor meşruiyeti kazandırdığı alana, ulusal sınırlarla belirlenmiş bir toprak parçasına duyduğumuz mistik, ilahi, uhrevi bir bağımlılıktan başka bir şey değildir… Ve çok kolay bir şekilde gösterileceği gibi yurtseverlik/vatanseverlik uğruna feda edeceğimiz herhangi bir şey ya da her şey egemenin/sermayenin kendisini yeniden üretmesinden ya da onun kasasının dolmasından başka bir işe yaramamaktadır. Yani amiyane bir tabirle, şehit ya da gazi olmaktan sen nasıl bir haz alırsın bilinmez ama ‘’onların’’ gözünde her zaman ‘’niyazi’’sindir(s.11)


Ulusalcılık sosyalizm için bir turnusol işlevi görür; ulusalcı/milliyetçi isen sosyalist olamazsın…(s.14 ) Ulusalcı diye niteleyeceğimiz hiçbir şey sol ya da sosyalist değildir, Türk, Kürt fark etmez…Ezen ulus milliyetçiliği ile ezilen ulus milliyetçiliği arasında sonuç itibariyle ideolojik bir fark yoktur. Her ikisi de bir burjuva hareketidir, her ikisi de sermaye, kapitalizm ve emperyalizmin sürdürülmesine hizmet etmektedir.
Kaynak: Milliyetçilik, Yurtseverlik ve Sol, Fikret Başkaya



Birinci Dünya savaşı ve Atatürk dönemi bu milli devletlerin kurulma, var olma, diğerlerini ve azınlıkları egemenlik altına alma ve dünyayı paylaşmaya çalışma dönemidir.

Tüm dünyada kapitalist burjuva milli devletler, devrimlerle, egemen etnik kökenin ve dinin yüceltilerek diğerlerinin gerektiğinde silah ve katliamlarla sindirilip, asimile edilmeleriyle kurulmuştur.

Katliam, soykırım diye nitelenen olaylar, toprakları, egemenliği ve ülke yönetimini ele geçirmek, azınlıkları sindirmek, sindirmelere karşı koymak amaçlarıyla yapılmış etnik ve dinsel çatışmalar ve savaşların birer parçalarıdır.

Bu savaşımda başka milletleri sürme, katletme, asimile etme girişimleri ve olayları İngilizler, Amerikalılar, Almanlar gibi hemen her millet tarafından yapılmış, milli devletler evresine ancak bu şekilde geçilebilmiştir. Bunlar milli devlet kurabilmenin bir gereği, tarihsel bir zorunluluktur. Milli devletler bunlar pahasına kurulmuştur ne yazık ki.

Devrimler ancak diktatörlükle olur, devrim sürecinde demokrasi olmaz, devrimciler diktatör olmak zorundadır. Devrim şartlarında demokrasi aramak, saflık olur.

Bu devrimlerde devrim mahkemeleri kurularak devrime ve egemenliğe karşı gelenlerin çoğu öldürülmüştür. Bu arada elbette birçok haksız yere öldürülen de olmuştur. Bunlar bir devrimde kaçınılmaz olaylardır. Bu haksızlıkların hepsinden devrim lideri sorumlu olmayabilir.

Atatürk'ün yaptığı da budur. Atatürk bizim toplumumuzda bu tarihi görevi üstlenen ve yerine getiren liderdir.

Atatürk bir devrim lideriydi, sırası ve zamanı gelen burjuva devrimini yapmıştı.
Atatürk milli devletlerin kurulma evresine uygun olarak yapılması gerekeni yapmıştır.
Ama Atatürk'ün diktatörlüğü birçoğundan çok daha ılımlı ve çok kısa sürmüştü.

İstiklal mahkemelerinin Fransız devrimi, Sovyet devrimi ve diğer devrim yapmış yönetimlerin mahkemelerinden pek bir farkı yoktur, bu mahkemeler, her devrimin gereğidir.




Yükselme döneminde dünyanın bir numaralı devleti ve emperyalisti olan
Osmanlı İmparatorluğu, Batı’nın, dinin egemenliğini ve baskısını kırmaya başladığı dönemde dinin egemenliğine ve baskısı altına girmişti. Müslüman olmayanlara baskısı artmış, halk yoksullaşmış, isyanlar artmış, bağımsızlığını ilan eden milletler olmuştu. Bu arada Türklerde de milli bilinç uyanmaya başlamıştı.

Birinci dünya yağmalama, paylaşım savaşı sırasında emperyalistlere bağımlı bir yığın millet ve Osmanlı’ya bağımlı diğer milletler kendi etnik kökenlerine dayalı bir devlet kurmak amacıyla sık sık başkaldırıyorlar, isyan ediyorlardı.

Osmanlı’ya bağımlı Ermeniler de kendi etnik kökenlerine dayalı bağımsız bir devlet kurmak amacıyla Osmanlıya karşı isyan ediyorlar ancak bastırılıyorlardı. Ermenilere karşı Osmanlı tarafından uygulanan baskılama olayları, Türk Kurtuluş Savaşı sırasında ve sonrasında da sürdürüldü.

Batı, bilim ve teknolojisini geliştirmekle uğraşırken onları fethetmekle uğraşan Osmanlı, birinci paylaşım savaşına diğer emperyalistlere yaptığı borçların üstüne yatmak, egemenliğindeki kendisine başkaldıran milletlerin isyanlarını, egemenlik savaşımlarını bastırmak, emperyalist emellerle yeni egemenlikler, sömürgeler elde etmek amacıyla katılmıştı.

Osmanlı İmparatorluğu’ndan geriye kalan, günümüzde gene Osmanlı özlemi içinde, yayılma, bölge devleti hayalleriyle emperyalist emeller besleyen Türk etnik kökenine dayalı Türkiye Cumhuriyeti oldu.

Türkiye Cumhuriyeti, ağırlıklı olarak Türklerin egemenliğinde ama Kürtlerin yardımıyla dışta emperyalistlere karşı içte başta Ermeniler olmak üzere diğer milliyetlerden olanlara ve Osmanlının ve halifeliğin devamından yana olan dincilere karşı bir savaşımla Türk etnik kökenine ve milliyetçiliğine dayalı milli bir devlet olarak kuruldu.

Osmanlı topraklarının mümkün olan en fazlasını kurtarma savaşımının esas unsuru Türklerdi. Türkler ağabey Kürtler kardeş olarak kardeş kardeş geçinecekleri düşünülmüştü ama kapitalizm koşullarında Kardeşin kardeşi ezdiği, büyüklerin küçükleri ezdiği düşünülmemişti.



Ermeniler ve Kürtlerle tarihte yaşadığımız sorunlar, kapitalist sistemin bir ürünü olan milli uyanışın yükselip tarihsel ömrünü doldurmuş imparatorlukların tarihin çöplüğüne atılmakta olduğu bir dönemde, toprakları etnik bir kimlikle sahiplenmeye çalışmaktan, etnik arındırma politikalarından, emperyalistlerin de bunlardan yararlanmak için yaptıkları kışkırtmalardan kaynaklanan olaylardır.

TC'nin kurulma evresindeki katliamlar da Anadolu topraklarını belli bir etnik köken ya da kendilerini o kökenden hissedenler adına sahiplenme ve diğerleri üzerinde egemenlik kurma savaşımının bir parçasıdır.

Kürt'ler ve Ermeniler doğu bölgelerini sahiplenmeye çalışmışlar ama çoğunluktaki etnik köken tarafından gerektiğinde katliamla bastırılıp engellenmişlerdir.

Çoğunluk olan egemenliği ele geçirmiştir. O dönemde çoğunluk Türk değil de Ermeni, Kürt ya da başka etnik grup olsaydı aynı şeyleri yapacaktı. Çoğunluğun egemenlik kurmaya çalışır diğerleri de buna direnip kendi egemenliklerini kurmaya çalışır.
O dönem tüm dünyada milli devletler bu şekilde kurulmuştur.

Bunlar acı ama din devletlerinden laik devletlere, imparatorluklardan cumhuriyet ve demokrasi ve milli devletlere geçme evresinde, yaşanılması zorunlu tarihsel olaylardır. Bu tarihsel olayları günümüzde olmuş gibi öne sürüp kin güderek, olayları kan davası yaparak barış ve kardeşlik sağlanmaz. Ama günümüzde aynı şeyleri devam ettirenleri, aynı tür olayları, yanlışları, suçları eleştirilmesi gerekir. Geçmiş de olsa günümüzde de olsa olayları tek taraflı suçlama için değil çözüm, barış ve kardeşlik arayışı içinde yapıcı eleştirilmesi gerekir.

Tarihte bu şekilde kazanılmış olan topraklar yerlilerine geri verilmeye, herkes geldiği yere geri dönmeye kalkışılırsa Amerikalıların hemen hepsinin Amerika’dan çıkması, Türklerin Orta Asya’ya dönmesi vb gerekir. Zaten şimdiki nesil genetik anlamda onların torunları değil bir melezdir. Bu yüzden bu mümkün olamayacak bir şeydir ve olayları Kürt katliamı, Ermeni soykırımı meselesi haline getirmek çok yersizdir.



Dersim belgeseli gibi katliam belgeselleri de Tarihimizle yüzleşmek açısından doğru, ancak Kürt kökenli vatandaşların tepkisini kışkırtması, Kürt milliyetçiline savrulma açısından yanlıştır. Yani bir çözüm arayışı için değil de tek taraflı, duygusal, yalnızca Kürt kimliği açısından hazırlanmış olan bu hüzünlü belgesel tarihimizle yüzleşip bir ders çıkarmak, hataları düzeltmek için izlenmeli ancak bunu izleyip Kürt milliyetçiliğine savrulmamak gerekir.

Çünkü Kürtleri Türkleştirmeye çalışmak, Kürt tepkisini kışkırtmak, Türk milliyetçiliği yapmak olduğu gibi Kürt milliyetçiliğine kapılmak, Türk tepkisini kışkırtmak da Kürt milliyetçiliği yapmaktır ve her ikisi de sonuçta milliyetçilik yapmak olduğu için yanlıştır. Katliamların, soykırımlarının ve asimilasyonun yanlışlığını savunmak adına Ermeni ve Kürt milliyetçiliğine savrulmamak gerektiği gibi hem milliyetçiliğe karşı çıkıp hem de Türk milliyetçiliği de yapmamak gerekir.

Çözüm, bu sorunları tekrar tekrar gündeme getirmekle olmayacağı gibi, inkar etmek, bastırmak, ezmek, karalamakla da olmayacaktır. Öncelikle bize ezberletilenleri sorgulayarak sorunun varlığını kabullenmek, bir özeleştiri yapıp tarihi hataları o güne ve bu güne göre değerlendirerek hataları kabul etmek, sürdüren uygulamaları kaldırmak, tarihi, düşmanlığı kışkırtan, pekiştiren bir silah olarak kullanılmaya son vermekle olabilir ancak.

Bir anlama ve çözümleme çabasından çok karşılıklı suçlamalarla bir çözüme varılamaz. Eğer gerçekten amaç bağcıyı dövmek değil de üzüm yemekse, karşı tarafın da farkına vardığımız doğru ve haklı taraflarını görmezden gelmeyerek kabul etmek gerekir.

Tarihimizle hesaplaşma zorunluluğu yalnızca Ermeni Kürt katliamlarının suçundan kurtulmak, onların acılarını paylaşmak için değil, demokratikleşmenin de olmazsa olmazıdır.




Herkes demokrasiyi, özgürlüğü kendi görüşü için ister. Herkese göre barışı sağlayacak olan kendi görüşüdür. Herkes ancak kendi istekleri karşılanması koşuluyla barışı kabul eder.

Dinciler, milliyetçiler, kapitalistler, komünistler vd. herkes kendi görüşünü başkalarına dayatmak ister.

Kapitalist ülkeler için sosyalizm antidemokratiklikti. Sosyalist ülkeler için de kapitalizm antidemokratiklikti.

Atatürk'ün komünizme izin vermemesi komünistler için anti demokratiklikti, din devletine izin vermemesi dinciler için anti demokratiklikti, Turancılığa izin vermemesi ırkçılar için antidemokratiklikti.

“Komünizm görüldüğü yerde başı ezilmelidir” sözü için her ne kadar yalan olduğu ispatlandı dense de Atatürk bunu demiş olabilir. Her ne kadar Atatürk’ün yaptırdığı kesin olmasa da Atatürk döneminde, Mustafa Suphi, Çerkez Ethem, Nazım Hikmet gibi sosyalizm yanlıları öldürüldü, hapse atıldı, sürüldü. Atatürk kendine rakip olabilecek ve milli devletin kurulmasını engelleyebilecek isyancı ve tehlikeli tüm dincileri, komünistleri, Kürtleri Ermenileri, ırkçı ve aşırı milliyetçi Turancıları tasfiye etti.

Çünkü Atatürk bunlara izin verseydi bu toplumu din devletinden bir sonraki evre olan milli devlete geçiremezdi. Çünkü bunlar milli devletler evresinin ve milli devlet kurabilmenin şartıydı. Dolayısıyla dinci, ırkçı ve komünist görüşlülerin eylem ve isyanlarını engellemesi, bastırması gerekiyordu. Bu yüzden Atatürk'ü antidemokratiklikle ve diktatörlükle suçlamak yanlıştır.

Herkesin doğrusu asıl doğrudur ama önemli olan bunlardan hangisinin tüm insanların yararına barışı sağlayacak, sömürüyü, yoksulluğu vb kaldıracak olan asıl doğru olduğu ya da daha doğru olduğudur.

Tarihsel gelişim bize gelecekte sosyalizme ve komünizme geçmenin kaçınılmaz olduğunu gösteriyor.

Bu yüzden Sovyetlerin sosyalizmi ve enternasyonalizmi başka ülke ve halklara dayatmaya kalkışmasının halka laikliği dayatmaktan, okullarda öğrencilere bilimi dayatmaktan pek farkı yoktur.
Çünkü sosyalizm ve komünizm, tüm çatışmaların kaynağı olan özel mülkiyete, sömürüye, dinsel ve etnik kimliklere karşı olan tek ideolojidir.

Ancak sosyalizm ve komünizm deyince Sovyet Sosyalizmi anlaşılmamalıdır. Sovyet sosyalizmi yalnızca çok erken gerçekleştirilmiş olan eksiğiyle yanlışıyla ilk sosyalizm denemesidir. Oysa sosyalizm ve komünizm zamana ve şartlara göre daha değişimlere uğrayacak, daha çok gelişecektir.

Sosyalizme ve komünizme tepkinin ve reddetmenin en büyük nedeni ateizmi içermesi, özel mülkiyeti kaldırması ve Sovyetler döneminde uygulanan şiddettir.

Sovyetlerin kendi halkına ve başka halklara şiddet kullanması kaçınılmazdı, çünkü henüz sosyalizmin zamanı gelmemişti, çok erken gerçekleştirilmişti ve halk henüz sosyalizme hazır değildi. Marks, Engels, Lenin ve Stalin, sosyalizmin zamanının geldiğini ve ancak kanlı bir devrimle gerçekleştirilmesi gerektiğini düşünmeleri konusunda yanılmışlardı.

Çünkü bir evre yaşanmadan bir sonraki evreye geçilemez. Kapitalizm ve milli devlet evresi yaşanmadan sosyalizme geçilemezdi.
.
Sosyalizme geçiş, ancak insan soyunun zihinsel yapısının genetik ve kültürel olarak ıslah edilmesi, dinsel ahlaktan bağımsız bir ahlak anlayışının yerleşmesi, insanların kendi kendilerini yönetip kontrol edebilecek düzeye gelmesi, kapitalizmin, kendini halkın gözünde tüketmesi halkın sosyalizmi ve komünizmi anlayıp içine sindirmesi gerekir.

Bir evreden bir sonrakine halk o düzeye gelmeden geçildiğinde günümüz Türkiye’sinde ve Sovyetlerde olduğu gibi karşı devrime ve geri dönmeye mahkumdur.

Sosyalizme geçmek için Lenin ve grubunun sosyalizmi özümsemiş, o düzeye ulaşmış olmaları yetmezdi ve yetmedi de.

Sosyalizme geçiş için, ıslah, elektronik haberleşme ve olayları kontrol etmek için gerekli bilimsel, teknik, kültürel alt yapının oluşması gerekir.

Ayrıca kapitalist dünyanın bir kısmının sosyalizme geçmesinin çok zor olduğunu Sovyet örneği bize gösterdi. Sosyalizme tüm dünya birden geçilecektir, tıpkı kapitalizme geçilirken olduğu gibi.

Kapitalizm evresi, kapitalizm tıkanana, halk sorunların kaynağının kapitalizm olduğunu anlayana, gerekli alt yapı hazırlanana kadar yaşayacaktır.

Bu yüzden sosyalizme ve komünizme geçiş daha belki de binlerce yıl sürecektir.

Maks’ın dediği gibi devrimler toplumsal gelişimin lokomotifleridir ama toplumsal gelişim devrim ve karşı devrimlerle iki ileri bir geri gidilerek oluyor ne yazık ki. Ama sonuçta ileriye gidilmektedir.

Lenin Türkiye’nin de sosyalist yolu seçip Sovyetler Birliğine katılmasını çok istemişti. Türkiye’ye emperyalizme karşı savaşımında yardımcı oldu. Mustafa Kemal’inde ilk yardım istediği Sovyetlerdi. Çünkü düşmanları, çıkarları ortaktı ve ancak birbirlerine destek vererek ortak düşmanlarına karşı koyabilirlerdi. Daha Erzurum, Sivas kongrelerini yaparken Sovyetlere temsilciler göndermesinin yanı sıra Millet Meclisini kurmasının hemen ardından 26 Nisan 1920 de Lenin’e bir de mektup yazarak yardım istedi Lenin de yardım gönderdi.

Atatürk Sovyetlerin savaşa ve sömürüye karşı olmalarından, dinleri ve hurafeleri reddetmelerinden, bilimi, insanı ve eşitliği esas almalarından çok etkilenmişti. Ama Sosyalizmin ve komünizmin sınıf savaşımları ve özel mülkiyetin şiddet yoluyla kaldırılması aklına yatmamıştı. Sovyetlerin kurmak istedikleri bu sisteme geçmek ancak şartlar olgunlaştığı uzak bir gelecekte geçilebilirdi.

Bu yüzden Atatürk’ün gönlü bütün iyi niyetiyle uygar ülkeler dediği kapitalist ülkelerden yanaydı. Zaten toplum din kurallarına göre yönetim, bilim ve teknolojinin reddi nedeniyle çok geri bırakılmıştı. Kurtuluş savaşını bu toplumla yapmak zorundaydı ve toprak sahibi feodal şeyhlerden yardım almak zorundaydı.

Atatürk'ün önünde iki seçenek vardı; ya sırası gelmiş olan milli devlet ya da daha sonraki evre olan komünist devlet.
Atatürk, toplum yapılarının tarihsel sırasının ve toplumun feodal, eğitimsiz ve dinsel yapısı gereği milli kapitalist devleti seçmiştir.

Zaten Atatürk isteseydi bile bu toplumu sosyalime geçiremezdi.

Çünkü Türkler, Türkiye topraklarını ancak Kürtlerin ve Kürt bölgelerindeki toprak ağalarının şeyhlerin yardımıyla kurtarılabilmişti ve sosyalizme geçişin önkoşulu olan toprak ağalarının mülksüzleştirilmesi ve toprağın köylüye dağıtılarak köylülüğün özgürleştirilmesini içeren toprak reformu en azından bu bölgelerde yapılamazdı. Diğer bölgelerde de pek kolay olmazdı çünkü Osmanlı bir din devletiydi ve bir din devletinin en karanlık zamanını yaşıyordu. Çok aşırı bir dindarlık cahillik ve gerilik hakimdi.

Bu toplum din ile uyuşturularak o kadar geri bırakılmıştı ki halka ateizme dayanan sosyalizmi ve komünizmi benimsetmek mümkün değildi. Bu yöndeki çabalar ancak kargaşa yaratıp milli devleti de geciktirip engellemekten başka bir şey değildi. Bu toplumda ancak burjuva devrimi yapılabilirdi. Bu durumda Atatürk’e ancak sosyalizmi engellemek düşüyordu, o da bunu yaptı. Tıpkı dincileri, Turancıları engellediği gibi sosyalistleri de engellemesi gerekiyordu.

Bu toplumla sosyalizme geçilemeyeceğini Lenin de kabul etmişti. Bu toplumda ilerici burjuva devriminin desteklenmesi gerekiyordu.

Nitekim bu toplum günümüzde bile sosyalizm, komünizm deyince şeytan görmüş gibi tepki gösteriyor hala. Hala din devletine geri dönmek için akıl almaz bir çaba harcıyor.

Bu toplum sosyalizme geçebilecek düzeyde olsaydı Kurtuluş savaşı sırasında ya da 80 öncesi geçerdi ki hazır olmadığı için geçemedi.

Sosyalizme geçilseydi bile Sovyetlerde olduğu gibi karşı devrimle tekrar geriye dönmeye mahkumdu.

Yani bu ülkenin sosyalizme geçememesinin nedeni Atatürk değil, iliklerine işlemiş, beyinlerine kazınmış olan yüzyılların geriliğidir.

Türkiye halkına Türk milleti denir

Atatürk “Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk milleti denir.” der. (Medeni Bilgiler, sf. 18 ve 351).

Oysa çeşitli etnik kökenden topluluklardan oluşan Türkiye Cumhuriyetini kuran halka neden Türk densin? Türkiye halkı ya da Türkiyeli denebilir ancak.

Peki Türkiye Cumhuriyeti halkına neden Türkiye halkı ya da Türkiyeli denmedi?

Yeni kurulan devletin adına neden bir etnik köken içeren “Türkiye Cumhuriyeti” dendi de bir etnik köken içermeyen, örneğin “Anadolu Cumhuriyeti” denmedi?

Çünkü bunlar tam da milli devletlerin kurulma amacına ve şekline uygun seçimler ve uygulamalardır.

Atatürk 1920’de bunu derken tıpkı Fransız devriminin yaptığı gibi diğer milliyetleri asimile etmeye yönelmişti. Bu tam da milleti etnik kökene göre tanımlamaktır.

Bunun böyle olduğu bu tanımdaki iki “Türkiye” bir de “Türk” olmak üzere üç kez Türklüğün vurgulanmasından da anlaşılmaktadır.

Tüm dünyada milli devletler bir etnik kökenin egemenliğine dayalı olarak kurulmuş adları da Fransa, Almanya gibi bu etnik kökeni belirtir şekilde konmuştur.

Burada ‘’Türkiye’’ ve “Türk milleti” denmesinin amacı Türk etnik kökenine dayalı birleştirici bir unsur olarak bir üst kimlik oluşturulmaktır ki bu da milli devletlerin kurulma amacını ve şeklini yansıtmaktadır.

Aynı şekilde Atatürk’ün “Ne mutlu Türk’üm diyene”, “Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur” “Türk, öğün, çalış, güven” gibi Türklüğü yücelten sözleri, birlik ve beraberliği tek bir etnik köken unsurunun sağlayabileceği, diğerlerinin asimile edilerek buna uydurulması gerektiği düşüncesinin sonucudur.

Atatürk’ün bu sözleri, halkı, daha önceki birleştirici unsur olan din dışında bir unsurda birleştirip motive etmek ve peşinden sürükleyebilmek için ister istemez söylemesi gereken sözlerdir.

Milli devlet kurulurken herkesi Türk yapmaya çalışmanın yanlış olduğunu artık günümüzde daha iyi anlaşılmış ve artarak tepki görmeye başlamıştır.

Aslında Marks ve Engels'ten beri hatta Sokrates'ten beri bunu anlayanlar vardı ama birkaç kişinin anlaması yetmezdi. Lenin’in anlaması da yetmemişti.

Atatürk diyor ki:

“Efendiler, bütün insanlığın görgü, bilgi ve düşünüşte yükselip olgunlaşması, Hıristiyanlıktan, Müslümanlıktan, Budizm’den vazgeçerek yalınlaştırılmış ve herkes için anlaşılacak bir duruma getirilmiş katkısız ve lekesiz bir dünya dininin kurulması ve insanların, şimdiye değin, kavgalar, pislikler, kaba istek ve iştahlar arasında bir aşağılık yerde yaşadıklarını kabul ederek, bütün gövdeleri ve akılları ağılayan yangı tohumlarını yenmeye karar vermesi gibi koşulların gerçekleşmesini gerektiren “Birleşik Dünya Devleti” kurma düşünün tatlı olduğunu yadsıyacak değiliz.’’

“Hayata ve geçinmeye hakim olan hükümlerin, zamanla değişimi, gelişimi ve yenilenmesi zorunludur. Uygarlığın buluşlarının, fennin harikalarının, dünyayı yenilikten yeniliğe ulaştırdığı bir devirde, yüzyıllık köhne zihniyetlerle, geçmişe hayranlıkla varlığı korumak mümkün değildir.(…)”(30 Ağustos 1924, s. 87)

“Efendiler yaptığımız ve yapmakta olduğumuz devrimlerin amacı, Türkiye Cumhuriyeti halkını tamamen çağdaş ve bütün anlam ve şekilleriyle uygar bir toplum haline ulaştırmaktır. Devrimlerimizin asıl ilkesi budur. Bu hakikati kabul edemeyen zihniyetleri darmadağın etmek zorunludur. Şimdiye kadar milletin beynini paslandıran, uyuşturan bu zihniyette bulunanlar olmuştur. Herhalde zihniyetlerde mevcut hurafeler bütünüyle atılacaktır. Onlar çıkarılmadıkça beyine hakikat nurları yerleştirmek olanaksızdır.”(30 Ağustos 1925, s. 92)

Atatürk bu anlamda bir enternasyonalist ve bir devrimciydi.. İleride, savaşların olmadığı, devletlerin birer şehir gibi olduğu bir dünya barışı ve düzenine geçilebileceğini söylüyordu. Ama o bile bunu çok uzak görürken halkın bunu anlaması beklenemezdi ve halkın uyum sağlayabileceği, dünyanın yarısından fazlasının geçmiş olduğu milli devlete geçirdi onları. Bugünkü iktidar, karşı devrim ve irtica hareketleri halkın bugün milli devleti bile henüz kabul edilemez gördüğünü gösteriyor ne yazık ki. Bu yüzden ittihatçılığın bugün de yaşamaya devam etmesine şaşmamak gerek.

Atatürk, zamanının gereğini kavrayıp yaparak bu toplumu din devletinden milli devlete, teokratik devletten laik devlete, otokratik devletten demokratik devlete, imparatorluktan cumhuriyete, ümmetten millete, kuldan bireye, tabadan hak ve söz sahibi vatandaşa geçirmiştir. Atatürk, egemenliği gökyüzünden yeryüzüne indirerek, dini devlet yönetiminden alıp bireyin vicdanına hapsetmiş, dini eğitimi kaldırmış, bu topluma doğaüstü inançları değil bilimi yol gösterici olarak göstermiş, ilerici, yenilikçi, değişimci, devrimci ve bu toplum için zamanının gereğini yapan biri olarak saygı duyulması gereken, en azından nefreti hak etmeyen bir liderdir.

Ama Atatürk’ten daha Atatürkçü kesilip de Atatürk'ü putlaştırmak, Atatürk'ün ilerici, yenilikçi, gelişimci, devrimci felsefesine aykırıdır. Bu, Atatürk’e, Atatürkçülüğe ve bu topluma yapılacak en büyük kötülüklerdendir. Aynı şekilde sosyalizme engel oldu diye onu yerden yere vurmak da çok yanlıştır.


Putlaştırmakla saygı duymayı karıştırmamak gerekir. Yani saygıyı putlaştırmaya dönüştürmemek, saygıyı putlaştırmak olarak anlamamak gerekir.

Burada putlaştırmak, tabulaştırmak, peygamberleştirmek, dogmatikleştirmek, mükemmelleştirmek, sorgulamaya, eleştiriye, yeniliğe, değişime kapatmak, olduğu gibi sürdürmek anlamındadır.

Hiç kimse ya iyi ya kötü değildir, herkesin iyi ve kötü, eğri ve doğru tarafları vardır.
Herkesin hataları, yanlışları, kötülükleri, suçları vardır. Hiç kimse mükemmel değildir.

Hiç kimse, hiçbir şey tabu olmamalı, sorgulanabilmeli, eleştirilebilmeli, ya iyi ya kötü olarak kabul edilmemeli, iyi ve kötü tarafları birlikte görülebilmeli, eğriye eğri, doğruya doğru denilmelidir ki ilerleme olsun.


Atatürk ve Atatürkçülük dinciler, Kürtler, Ermeniler tarafından zaten tamamen kötü görülüp nefret edildiği gibi sosyal demokratlar tarafından tabu haline getirilip putlaştırılarak dondurulur, dogmatikleştirilir. Sosyalist ve komünistlerin çoğunluğu tarafından da diyalektik ve tarihsel olarak görülemez. Atatürk’ün hiç doğru ve iyi tarafı yoktur, tamamen kötüdür. Atatürk büyük burjuvanın bir temsilcisidir, emperyalistlerin uşağıdır, ırkçıdır, faşist bir diktatördür, sosyalist devrimin baş düşmanıdır, sosyalistleri öldürmüş, sosyalizmi engellemiş, bir yığın katliam yapmıştır.

Ama Atatürk’ün din devletinden daha sonraki evre olan milli devletler evresine uygun olarak bu toplumu din devletinden milli devlete geçirmiş bir lider olarak tarihsel ve ilerici tarafı görmezden gelinir.

Tüm bunlar birer diyalektik ve tarihsel aymazlıktır.

Olaylara ancak diyalektik ve tarihsel bakılırsa Kürtler ve Ermeniler Türkleri, Türkler de Kürtler ve Ermenileri anlayabilir.

Atatürk’ün hataları olmuş olabilir ama kimse mükemmel değildir. Geçmişteki olay ve kişileri tarihsel yasaların zorunluluklarını da hesaba katarak olumlu ve olumsuz yönleriyle değerlendirmek, Atatürk’ü de sorgulamak ama eğrisine eğri derken doğrusuna da doğru diyerek sorgulayıp eleştirmek, geçmişteki olayları kan davası haline getirmemek gerekir.

Artık milli devletler evresinin geçtiğini, bunların günümüz için yanlış olduğunu görmek gerekiyor. Çünkü bunlar artık diğer etnik kimlikleri aşağılamak, dışlamak, ötekileştirmek, bölücülük ve kışkırtıcılıktır, etnik milliyetçiliklerin ve çatışmaların kaynağıdır ve artarak tepki görmektedir.

Atatürk diyor ki:

"Zaman süratle ilerliyor. Milletlerin, toplumların, kişilerin mutluluk ve mutsuzluk anlayışları bile değişiyor. Böyle bir dünyada, asla değişmeyecek hükümlerin geldiğini iddia etmek, aklın ve ilmin gelişmesini inkar etmek olur."

"Ben manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım ilim ve akıldır."
M.K. Atatürk

Bu demektir ki zamanın gereği yapılacaktır, zamanı geldiğinde milliyetçilikten vazgeçilecek, zamanı geldiğinde dünya devletine ve vatandaşlığına geçilecek, zamanı geldiğinde milli devletten vazgeçilecek, zamanı geldiğinde sosyalizme, zamanı geldiğinde komünizme geçilecektir.

Ama önce bunlar dile getirilecek, anlaşılacak, çaba gösterilecek ki milliyetçilik, zamanı geldiğinde yok olsun. İşin acı yanı hemen yarın yapılabilecek şeylerin yapılması binlerce yıl alabiliyor, Yeni bir şey önce tepki görür, sonra yavaş yavaş alışılır sonra da herkes tarafından kabul edilir. Bunları dile getirmeye başlamak işin başlangıcıdır.

Din devletleri göreli doğruların içinden elenmiş sıra milli devletleri elemeye gelmiştir. Zamanımız milliyetçilikten, milli devletlerden vazgeçme zamanıdır.

Devletin milliyeti olmaz

Demokrasi en geniş anlamıyla her görüşün siyaset, iktidar ve uygulama özgürlüğüdür. Demokrasi, farklı görüşlerin siyasete taşınabilmesi demektir.

Atatürk bu konuda şöyle diyor: “..kültür ve ekonomi her türlü siyasete yön veren temeldir.”(D. Perinçek, Atatürk-Din ve Laiklik Üzerine, s. 239)

Demokrasi kapitalizmin serbest rekabetine uygun bir rejimdir. Demokraside din, milliyet, kapitalizm, komünizm gibi ekonomik ve kültürel kavram, kimlik, rejimlerle ilgili düşünceler, fikirler rekabet eder ve siyaset yoluyla iktidara taşınmaya çalışılır. Siyaset bu kimlikler üzerine yapılır. Demokrasi bu kimliklerin iktidar yarışı demektir.

Peki kimin için demokrasi, kimin için özgürlük? Demokrasi ve özgürlük herkes için geçerli mi? Her kimliği kapsar mı? Demokrasi kapsamının sınırı yok mudur? Herkes demokrasi ve özgürlüğü kendisi için istemiyor mu? Herkes demokrasi ve özgürlüğü başkaları için, karşıtları için de istiyor mu? “Düşüncelerine katılmıyorum ama düşüncelerini savunabilmen için canımı bile veririm” demiş Aydınlanma’nın ünlü düşünürlerinden Voltaire. Ama onun dediği uygulanıyor mu, uygulamak mümkün mü? “ Şeriat istiyoruz, din devleti kurmak istiyoruz”, ‘’dini eğitim istiyoruz’’ diyenlere “Demokrasi var, sizin düşünceniz de eşit hakka sahip, dediğinizi uygulamakta özgürsünüz” deyip haklarını savunacak mıyız? İktidar tüm düşüncelere açık mı? Hayır. Tüm düşünceler ve kimlikler demokrasi kapsamına giremez ve bu kapsam giderek daralmaktadır.

Farklı dinlerin ve mezheplerin siyasette, dolayısıyla demokraside yeri var mıdır? Yani farklı din ve mezhepler, toplumun kendi inanç ve kurallarına göre yönetilmesini isteyebilir mi?

Artık dinlerin siyasette yeri olmadığı gibi demokraside de yeri yoktur, bunlar demokrasiden çoktan elenmiştir, fakat bu bazı ülkelerde hala devam etmektedir.

Dinlerin demokrasiden elenmesi gerektiği gibi etnik kimliklerin de demokrasiden, yani siyasetten elenmesi gerekir.

Dolayısıyla devletin ne dini olabilir ne de milliyeti. Devlet dinsiz ve milliyetsiz olmalıdır.

Fakat devletin dininin ve etnik kimliğinin olmasını savunanlara göre bu antidemokratikliktir.

Oysa devlet, vatandaşları arasında etnik kökenine göre ayrım yapamaz. Etnik kökenine bakılmaksızın vatandaşların tümü aynı vatandaşlık haklarına sahiptir. Etnik kökenine bakılmaksızın vatandaşların tümü halkı oluşturur.

Devletin bir milliyeti olması demek bu milliyeti vatandaşlarına dayatması, onları bu kimliğe zorlamak demektir.

Devletin kendi milli kimliği varsa farklı milliyetlerden oluşan vatandaşları, halkı arasında ayrım yapıyor demektir.

Devletin bir milliyeti olması demek ve bir etnik kimlikle övünmek bu milliyetten olmayanları ötekileştirme, dışlama, aşağılama, kışkırtma, düşmanlaştırma, bölücülük ve milliyetçilik demektir.

‘’Ne mutlu Türk’üm diyene’’ denirse ‘’Ne mutlu Kürt’üm diyene’’ deme hakkı doğar.

Kürtler, Ermeniler ve diğer azınlıklar bu ülkede özgürdür; ülkenin en zengini de olabilirler, milletvekili hatta cumhurbaşkanı da olabilirler. Ancak, tek şartla: Türk kimliğini kabul etmek.

Türk milliyetçiliğine göre Türkiye’de farklı etnik kimliklerin barınabilmelerinin, rahat yaşayabilmelerinin koşulu egemen olan Türk kimliğine tabi ve sadık olmalarıdır. Bütün dünyanın bize karşı olduğu, herkesin bizi bölmeye çalıştığı paranoyası da sürekli dinamik tutulmaktadır. Türkiye’deki eğitim öteki etnik kimliklere karşı bunlarla koşullandırılmıştır. Bu koşullarda onların yabancılarca kışkırtılmalarına da zemin hazırlanmış olmaktadır.


Ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı

Ulusların kaderlerini tayin hakkı var mıdır yok mudur, Kürtlerin ayrılmaya hakları var mıdır yok mudur sorununa gelince; komünizmde ulus, ulusal devletler, ulusçuluk yoktur. Dolayısıyla böyle bir sorun ya da hak söz konusu değildir. Bu sorunlar kapitalizmin sorunudur, ulusal devletler kapitalizmin tipik devlet şeklidir. Kapitalizmde ulusal baskı vardır ama ayrılma hakkı yoktur, çünkü tanınmaz, böyle bir hak istendiğinde kan çıkar. Kapitalizm koşullarında kansız ayrılma olmaz. Uluslar ancak savaş sırasında ya da devrim yaparak ayrılabilirler. Ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı sloganı sosyalizmin bu ulusal baskılara tepkisidir.

Bu hakkı ancak sosyalizm tanır, sosyalizmde bu hak vardır ve kansız ayrılma gerçekleşebilir. Nitekim Sovyetler Birliğinin dağılması kapitalizme geri dönüş nedeniyle olduğu, kapitalist zihniyet egemen olduğu halde dağılmanın gerçekleşmesi üçüncü dünya savaşı gibi bir savaşa neden olmadan, fazla kan dökülmeden anlaşmayla olmuştur.

Bir ulusa yönelik bir baskı yani ulusal bir baskı varsa, o ulusun baskı yapan ulustan bağımsızlaşmaya yani ayrılmaya hakkı doğar. Ama eğer böyle bir şey yoksa yapılmıyorsa ya da yapmaktan vazgeçilmişse ayrılmak her iki ulus için de emperyalizme karşı tehlikeli olduğu için ayrılmanın gereği olmadığı gibi ayrılmaya hakları da yoktur. Çünkü birlikte kurulmuş olan bir devleti haksız yere ve hiç gereği yokken milliyetçilik yaparak bölmek yanlıştır.

Ama TC.’nin Kürtlere yönelik ulusal bir baskısı vardır, bu ulusal baskıdan vazgeçmemek onları ayrılmaya zorlamak demektir.

Asimilasyona, baskılara, ötekileştirmeye, ayrımcılığa, üvey evlat muamelesine, düşman muamelesine devam etmek tepkiyi ve terörü kışkırtmak, teröre neden olmak, teröre haklı çıkarmak demektir.

Baskı, terörü, terör baskıyı tetikler, artırır.

Ama Kürt sorunu yalnızca Türk milliyetçiliğinden değil aynı zamanda Kürt milliyetçiliğinden de doğmaktadır. Kürtlerin bir kısmının da baskı olsa da olmasa da ayrılıp ayrı bir devlet kurma düşünce ve niyeti vardır ki Kürtlerin eylemleri özellikle Ortadoğu karıştıktan sonra artmıştır ve karşılıklı çatışmanın nedenlerinden biri de bu Kürt milliyetçiliğinden kaynaklanmaktadır.

Çözüm Türk tarafının acilen bu ayrımcılığı, baskıyı, milliyetçilik yapmayı bırakmasıdır. Kürtler bu durumda ayrılmak istemeyeceklerdir. Ayrılmak isteyen ve buna aşırı tepki gösteren aşırı milliyetçiler olacaktır ama az oldukları için sorun olmayacak, kısa sürede onlar da direnmeyi bırakacaklardır.
Kürtlere Türkler tarafından yapılan baskı ortadan kalktığında, ulusal bir baskı yokken Türkiye Kürtlerinin, Türkiye’den ayrılıp Suriye ve Irak Kürtleriyle birleşerek bir devlet kurmaya hakları var mıdır? Ulusal bir baskı olmadığında ayrılmak istemeleri ve eylemlerde bulunmaları milliyetçilik yapmak olur. Geleceğin komünist dünyası düşünüldüğünde böyle bir şey yapmaya kalkışmaları yanlış olduğu için buna hakları yoktur.

Ama, bunu şiddetle bastırmaya, engellemeye kalkışmak çok daha büyük bir yanlış ve haksızlık olduğundan gene de esnek davranıp ayrı bir devlet kurma hakkı tanınabilir. Çünkü milli devletler kurma kapitalizme özgü, tarihsel, yani geçici bir durumdur ama henüz bitmemiştir. Onların da bu tarihsel hakkı kullanmalarını, bu yanılgıyı yaşamalarını izlemekten başka yapacak bir şey yoktur.

Bunu Türk tarafı başlatmalı ama görünürde, sözde değil, geçekten bırakmaktır.

Aziz Nesin’in “Bulgaristan’da Türkler Türkiye’de Kürtler” şeklinde özetlediği gibi Bulgaristan Türkler için ne istemişsek Türkiye’deki Kürtlere de en azından o şekilde davranmalı çifte standart uygulanmamalıdır.

Din ve milliyet, zamanlarında birleştirici bir unsur olsa da artık çatışma kaynağı ve bölücü bir unsurdur. Dolayısıyla din ve milliyet toplumu birleştirici bir unsur olmaktan çıkarılmalı, demokrasi, siyaset ve iktidar dışı kalmalıdır. Yani din ve milliyet üzerinden siyaset yapmanın ve iktidara talip olmanın demokraside yeri ve bunların iktidar isteme hakları kalmamalı bunlar demokrasiden elenmelidir artık. Dincilik ve milliyetçilik yapmak artık suç terör olmalıdır. Din devletleri imparatorluklar dönemiyle ortadan kalkmıştır, milli birçok ülke kabul etmiş ve uygulamadan kaldırmıştır ama Türkiye gibi birçokları da henüz bu düzeye gelememiştir.

Aslında din, dil, ırk, milliyet, cinsiyet, namus çatışmaları, maddi çıkarların birer kılıfıdır. Bu çatışmaların hepsinin de temeli ekonomik. Yurt topraklarını sahiplenme, yurt savunması, yurtseverlik, kapitalist sistemin özel mülkiyet anlayışı ve alışkanlığının bir sonucudur.

Çatışma yaratmayacak ve herkese uyan küresel tek ortak kimlik “insan” dır. “İnsan” kimliği dışındaki tüm kimlikler çatışma yaratmaktan başka bir şey değildir.

Küreselleşme

Günümüz dünyası zaten küreselleşmeye, tek yasaya, tek hukuka, tek para birimine, işbirliğine ve bir dünya devletine doğru gitmektedir. Savaşların ayrımcılıkların ve sömürünün kalkması, ortak sorunların ortak çözümü için bir işbirliği yapılması için bu zorunludur. Ama geleceğin küreselleşmesi kapitalist değil komünist bir küreselleşme olacaktır. Yani sömürü için küreselleşme değil sömürüyü önlemek amaçlı, sömürüsüz işbirliğine dayalı bir küreselleşme yani enternasyonalleşme olacaktır.

Sovyetlerin dağılmasına bakıp da sosyalizmin komünizmin sona erdiğini, elendiğini sanmak büyük bir yanılgıdır, Sovyetler Birliğinin dağılması Komünizmin tarihin çöplüğüne atılması ve tarihin sonu demek değildir. Çünkü tarihin çöplüğüne atılan sosyalizm ve komünizm değil komünizme giden süreçte eksiğiyle, yanlışıyla sosyalizm ilk denemesiydi yalnızca.

Sovyetlerin dağılması kaçınılmazdı. Dikkat edilirse Sovyetler Birliği sosyalist Ekim devriminde ve Kemalist burjuva devrimde olduğu gibi bugüne kadar yapılmış olan devrimlerden bir süre sonra hep geriye dönülmüştür. Çünkü evrim duraklamalar, geriye gitmeler, sapmalarla iki ileri bir geri gidilerek gerçekleşir ama sonuçta ileri doğru gerçekleşir.
Bilimdeki devrimler de başlangıçta reddedilmiş ancak zamanla kabul edilmiştir. Bu yüzden devrimden bir süre sonra tepki gösterilerek geriye dönmek normaldir.

‘’Bir insanın akıllı davranması için üç yol vardır:
Birincisi, iyi düşünmektir, bu en soylusudur
İkincisi, taklit etmektir, bu en kolayıdır
Üçüncüsü, denemiş olmaktır, bu en acısıdır.’’

‘’Doğru yolu görüp de gitmemek var ya işte bu korkaklıktır.’’ der Konfüçyüs

‘’Bir musibet bin nasihatten iyidir’’ der bir atasözü.

Genelde nasihat bir işe yaramaz, insanlar nasihat edileni kendileri yaşayıp görmedikçe kabul etmezler, yeniliklerden değişimlerden korkarlar, güvende olmak isterler ve acı yolu seçerler. Toplumların tarihsel bir evreyi atlayamamalarının bir nedeni de budur.
Diğer bir nedeni yenilikler, gelişme, ilerleme, eski ve yeninin yanlış yönlerinin elenmesi, doğru yönlerinin alınmasıyla diyalektik bir şekilde gerçekleşir.

İnsanlar, toplumlar kapitalizmi tüketene kadar yaşayacaklar, kapitalizmin ve Sovyet sosyalizminin yanlış yönlerini atıp doğru yönlerini alarak yeni bir senteze ulaşacaklar.

Sovyetler Birliğinin dağılması komünizmin bir hayal olduğunun değil daha çok erken olduğunun bir göstergesidir.

Komünizm daha çok gelişecek ve gelmesi yüzlerce, belki de binlerce yıl sürecektir ama
gelmesi kaçınılmazdır, bu tanrının değil tarihsel ve toplumsal gelişim yasalarının bir emridir.

Geleceğin dünyası din, mezhep, ırk, milliyet, cinsiyet ayrımı, kadınlar üzerine kurulu ahlak ve namus anlayışı, yolsuzluk, sömürü, haksız ve ihtiyaçtan fazla özel mülkiyet, para, miras gibi tüm çatışma kaynaklarının ortadan kalktığı, sınırların ortadan kalktığı bir dünya olacaktır.

Bu yüzden şimdiki dincilik, dilcilik, ırkçılık, milliyetçilik, insanları ve toplumları birbirlerine düşmanlaştırmaktan, çatışma ve savaşların kaynağı olmaktan, geleceğin dünyasını engellemekten, geciktirmekten başka bir şey olmayan ilkelliklerdir.

Dilcilik

Dil ayrımcılığı ne demek, o nasıl ortadan kalkacak, devletin bir dili demi olamaz? Elbette devletin bir dili olacak. Ama devletin herhangi bir milliyetin dilini seçmesi bir ayrımcılıktır.

Ama ırkçılık, milliyetçilik amaçlı değil kolaylık olması açısından, çoğunluğun alıştığı Türkçe’yi resmi dil olarak kullanmakta fayda vardır. Ancak diğer dillerin de gerektiğinde resmiyette ve eğitimde kullanılabilmesi gerekir.

Zaten gelecekte tek bir dünya dili olması kaçınılmazdır.

Diller de tüm canlı ve cansızlar gibi doğar, yaşar, evrim geçirir ve ölürler. Şimdiye kadar yığınla dil kullanılmış ve artık kullanılmaz hale gelmiştir.
Bu yüzden zaten gelecekte şimdiki diller ister istemez kullanılmaz hale gelecektir.

Ayrıca yabancı dil öğrenmek, bunun için zaman ve para harcamak zorunda kalmamak, tüm dünya insanlarıyla iletişimimizi ve konuşmalarımızı anadilimizle yapmak, tüm dünya medyasını, bilimi anadilimizle anlamak, izlemek, araştırmak, diğer insanlarla insanca iletişim kurmak, anlaşmak için gelecekte tek bir dünya dili olmak zorundadır.

Ama bu dil Türkçe olmayacağı gibi, Kürtçe ya da İngilizce de olmayacaktır. Geleceğin dünya dili dünya dilcilerinin hazırlayacağı yepyeni bir dil olacaktır.
Bu dil şimdiki dillerden çok daha hızlı konuşulup yazılabilecek bir dil olacaktır.
Bu dilin adı “İnsanca” olabilir. Gelecekte insanlar ‘’İnsanca’’ ile insanca konuşup anlaşabilecekler, diğerlerinin de bu dünyayı ortak paylaştığımız birer insan olduklarını anlayabilecekler, bu dünya üzerindeki sorunları, güzellikleri, yaşamlarını, akıbetlerini acısıyla tatlısıyla birlikte paylaşabileceklerdir.

Bu yüzden dilcilik de geleceğin dünya dilini geciktirmekten başka bir şey değildir.

Geleceğin enternasyonal dünyasının nasıl kurulacağını, nasıl olacağını tam olarak bilemeyiz ama tahminlerde bulunabiliriz. Şurası kesindir ki geleceğin dünyasında bugünün haksızlık, eşitsizlik, çatışma ve savaş yaratan tüm ayrımcılıklar ortadan kalkmış olacaktır. Bugün bütün bu ayrımcılıkların yapılmaması gerektiği, bunların hepsinin eşit olduğu, karşılıklı saygı, sevgi ve hoşgörü gösterilmesi gerektiği vb. söylenir, eşitlikten kardeşlikten bahsedilir ve tabii pek bir işe yaramaz. Bunlar yalnızca ağrı kesici görevi görebilir ama hastalığın kaynakları hala durur, biz de bunları eşitlemeye çalışır dururuz. Kökten çözüm, tüm bu ayrımcılık, çatışma yaratan kimliklerin resmiyetten ve uygulamadan kökten kaldırılmasıdır.


Çözüm, Kürt kimliğini yasal olarak kabul ettirmek ya da Kürt kimliğini yasal olarak kabul etmek, tanımak değildir. Bunlar ancak geçici çözümler olabilir belki.

Ezen ulus milliyetçiliği ile ezilen ulus milliyetçiliği arasında sonuç itibariyle ideolojik bir fark yoktur. Her ikisi de bir burjuva hareketidir, her ikisi de sermaye, kapitalizm ve emperyalizmin sürdürülmesine hizmet etmektedir.

Çözüm, başta Türk kimliği olmak üzere tüm dinsel ve etnik kimliklerimizden vazgeçmek ve tümünü resmiyetten ve siyasetten kaldırmak, karşılıklı ırkçılığı ve milliyetçiliği sona erdirmek, herkesin ortak kimliği olan 'insan' kimliğinde birleşmek, birlikte emperyalizm ve kapitalizme karşı mücadele etmektir.

Kimliklerimizden vazgeçemediğimiz sürece çatışmalar sürecektir. Dinsel ve etnik kimliklerden vazgeçilmediği, sahiplenildiği, övünüldüğü ve savunulduğu sürece çatışmalar sürecektir

Geleceğin dünyası ne kadar ütopik gözükse de aslında bunlar arasında hemen yapabileceğimiz çok şey vardır.

Hemen yapılabilecek birkaç şey sorunun en azından önemli bir kısmını çözecektir:

Örneğin öncelikle sorunlara geleceğe yönelik bakabilir, çözümleri geleceğe yönelik düşünebilir, kapitalist sistemi oluşturan kurumları ve uygulamalarını değiştirmek için her türlü fırsatı değerlendirebiliriz.

Hemen, başta Türk kimliği olmak üzere tüm dinsel ve milli kimliklerimizden vazgeçebilir, tümünü resmiyetten, siyasetten ve uygulamadan kaldırabiliriz.
.
''Türkiye Cumhuriyet''i adının kaldırılıp mesela ''Anadolu Cumhuriyeti'' gibi etnik köken ve kimlik içermeyen başka bir ad konulabilir.

Bunlar hemen yapılabilecek şeylerdir.

Bunları yapan neden Türkler ve Türkiye olmasın? Neden dünya devletlerinin yapmasını bekleyelim? Bunlar bize bir şey kaybettirmeyeceği gibi ülke içinde ve dışında çok şey kazandıracaktır, bu kadar basit bir şeyin terörün önlenmesine çok büyük faydası olacak, diğer ülkeler karşısında itibar kazandıracaktır.


Milliyetçilik Irkçılık Yurtseverlik ile İlgili Sözler

Din, dil, ırk, milliyet, cinsiyet, namus çatışmaları, maddi çıkarların birer kılıfıdır. Bu çatışmaların hepsinin de temeli ekonomik. Yurt topraklarını sahiplenme, yurt savunması, yurtseverlik, kapitalist sistemin özel mülkiyet anlayışı ve alışkanlığının bir sonucudur.

Ezen ulus milliyetçiliği ile ezilen ulus milliyetçiliği arasında sonuç itibariyle ideolojik bir fark yoktur. Her ikisi de bir burjuva hareketidir, her ikisi de sermaye, kapitalizm ve emperyalizmin sürdürülmesine hizmet etmektedir.

Millet, ataları hakkındaki sanrıyla ve komşularına karşı ortak nefretle birleşmiş toplumdur. - William Inge

Bir insanın ülkesini sevmesi takdir edilecek bir şey. Ama sevgi neden sınırda bitmek zorunda? - Pablo Casals

İnsanlardaki miliyetçiliği uyandırmak için savaş davullarını çalan bir liderden uzak durun. Çünkü şüphesiz milliyetçilik iki ucu keskin bir kılıçtır. Hem insana deli cesareti verir, hem de aklı daraltır. Ve savaş davullarının sesi azaldığı zaman ve kan nefretle kaynadığı zaman ve akıl kapandığı zaman, lider vatandaşlarının haklarını kısıtlamak ihtiyacı duymaz. Çünkü korkuyla vurulan ve milliyetçilikle körleşen vatandaşlar büyük bir memnuniyetle haklarını lidere teslim ederler. Bunu nasıl mı biliyorum? Biliyorum, çünkü bunu yaptım. Ve ben Sezarım! - Sezar

Bütün savaşlar iç savaştır çünkü bütün insanlar kardeştir. Her kişi, insan ırkına, doğduğu ülkeye olan borcundan sonsuz daha fazla borçludur. - Francois Fenelon

Milliyetçilik çocuksu bir hastalık. İnsanlığın kızamığı. - Albert Einstein

Milliyetçilik, bayım, şerefsiz bir politikacının son sığınağıdır. - Samuel Johnson

Dünyanın uzayda ufacık bir nokta olduğunu gördükten sonra, milliyetçiliğin en aşırı çeşitlerinin nasıl hala ayakta durabildiğini anlayabilmek kolay değil. - Arthur C. Clarke

Gorbacov'a eğer aniden başka bir gezegenden dünyaya bir tehdit gelseydi bu toplantılarda işimizin ne kadar kolay olacağını söylemekten kendimi alamadım. Bir kez daha bu dünyada beraberce insan olduğumuzu hatırladık. - Ronald Reagan

Geleneksel Milliyetçilik, Atomun Fisyonunundan Kurtulamaz. Ya Tek Dünya! Ya Da Hiç - Stuart Chase

Irkçılık cahilin sığınağıdır. Bölmek ve yok etmek ister. Özgürlüğün düşmanıdır ve kafaya kafaya çarpışıp yok edilmeyi hak eder. - Pierre Berton

Sömürgecilik ve emperyalizm yer yüzünden yok olacak ve onların yerini, milletler arasında hiçbir renk, din ve ırk ayrıcalığı gözetmeyen yeni bir uyum ve işbirliği çağı alacaktır. - Mustafa Kemal Atatürk

Vatanseverliği insan ırkının aklından silmedikçe asla sessiz bir dünyamız olmayacak. - George Bernard Shaw

Gerçek uygarlık, herkesin diğerine kendisi için istediği her hakkı vermesidir. - Robert Ingersoll

Benim ne ırk önyargım var, ne sınıf önyargım var, ne de din önyargım var. Tek umursadığım, kişinin insan olması ve bu benim için yeterli.( Mark Twain)

Benim uğruna savaşacak bir ülkem yok; benim ülkem dünya, ve dünya vatandaşıyım. - Eugene V. Debs

Hakikâte yalnız bir yoldan gidilir; fakat ondan uzaklaştıran yol, binlercedir!( La Bruyere)

Doğrular, gerçekler ne kadar engellense de er geç yollarını bulurlar!

İnsanın yalnız gerçeğin ne olduğunu bilmesi yeterli değildir doğruyu istemesi ve yapması da gereklidir!

Filozoflar bugüne kadar dünyayı sadece yorumlamakla yetindiler oysa önemli olan onu değiştirmektir! (Karl Marks)

Kapitalizm tarihsel bir evredir, er ya da geç çökecektir!

Sosyal gelişim, sosyalizm ve komünizm bir zorunluluktur ancak bunu gerçekleştirecek olan insanlardır, emekçilerdir!

Emekçilerin kurtuluşu kendi eserleri olacaktır!

Ya bir yol bul, ya bir yol aç, ya da yoldan çekil (Konfüçyüs)

Bir insan, başkalarına, sadece yaptıklarıyla değil; yapmadıklarıyla da zarar verir. Ve her iki durumda da onlara karşı zarardan eşit miktarda sorumludur. - John Stuart Mill

Bütün dünya yanlış, bir tek sen doğru olabilirsin...Sen yoksan çok eksiğiz!

Doğru yolu görüp de gitmemek var ya işte bu korkaklıktır(Konfüçyüs)

Sen yanmazsan, ben yanmazsam, biz yanmazsak, nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa!(Nazım Hikmet)

Kimse kimseyi sevmek zorunda değildir ama hak ve özgürlüklerine saygı göstermek zorundadır!

Milliyetçilik sosyalizm için bir turnusol işlevi görür; milliyetçi isen sosyalist olamazsın!

Devletin dini olamayacağı gibi milliyeti de olamaz!

Dincilik dinciliği, milliyetçilik milliyetçiliği, insanlık insanlığı doğurur!

Tüm milliyetçiliklere hayır!

Çatışmalara, savaşlara, şiddete hayır’

Yurtta barış, dünyada barış!(Atatürk)

Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine!(Nazım Hikmet)

NE MUTLU İNSANIM DİYENE!

DÜNYANIN TÜM EMEKÇİLERİ BİRLEŞİN, DÜNYAYI DEĞİŞTİRMEK İÇİN!(K. Marks

Nilüfer Tekin

ATATÜRK ve DİN

“…Kemalizmin din, Allah, laiklik gibi konulardaki felsefesi ve pratiği, 1924 öncesine bakarak saptanamaz. Nasıl Mustafa Kemal’in 1924 öncesi konuşmalarından alıntılar yapılarak halifelik yanlısı olduğu söylenemezse, İslami inanca ilişkin 1924 öncesindeki sözlerine gönderme yapılarak din konusundaki görüşleri de açıklanamaz.
D. Perinçek, Atatürk-Din ve Laiklik Üzerine, s 15)

.Atatürk diyor ki:

‘’Osmanlı Hükümetine, Osmanlı padişahına ve Müslümanların Halifesine isyan etmek ve bütün milleti isyan ettirmek gerekiyordu.
Türk atayurduna ve Türkün bağımsızlığına tecavüz edenler kimler olursa olsun, onlara bütün milletçe silahla karşı çıkmak ve onlarla mücadele eylemek gerekiyordu. Bu önemli kararın, bütün gerek ve zorunluluklarını ilk gününde göstermek ve ifade etmek, elbette yerinde olmazdı. Uygulamayı birtakım aşamalara ayırmak ve olgular ve olaylardan yararlanarak, milletin duygularını ve düşüncelerini hazırlamak ve adım adım yürüyerek, hedefe ulaşmaya çalışmak lazım geliyordu. Nitekim öyle olmuştur, ancak dokuz sene içinde yaptıklarımız, bir mantık dizisiyle düşünülürse, ilk günden bugüne kadar izlediğimiz genel yönün, ilk kararın çizdiği çizgiden ve yöneldiği hedeften asla sapmamış olduğu kendiliğinden anlaşılır.”(15-20 Ekim 1927, Nutuk, D. Perinçek, Atatürk-Din ve Laiklik Üzerine,s. 96)

“Amacımızı ve ereğimizi söyletmek için yöneltilen bu çeşit sorulara biz de, zamanın gereğine göre yanıtlar vererek padişahçıları susturmak zorunda idik.”(age, s.111)

Atatürk nutkunda, 1923’ te yaptığı İzmit konuşmasında bir gazeteciyle yaptığı uzun
görüşmesini anlatırken şöyle der:
(…)bir gazetecinin şu sorusu ile karşılaştım: “Yeni hükümetin dini olacak mı?”
Açıkça söyleyeyim ki, bu soruyla karşılaşmayı hiç istemiyordum. Çünkü, pek kısa olması gereken karşılığın o günkü koşullara göre ağzımdan çıkmasını henüz istemiyordum. Çünkü, uyrukları arasında çeşitli dinlerden topluluklar bulunan ve her dinden olanlar için adaletli ve eşit işlemler yapmak ve mahkemelerinde adaleti, kendi uyruğuna ve yabancılara eşit olarak uygulamakla yükümlü olan bir hükümet, din ve düşünce özgürlüğüne saygı göstermek zorundadır...

“Hükümet dinsizdir demek, halk topluluğuna hükümete hücum edin demektir.”(age. S. 83)

Efendiler, gazetecinin sorusuna karşı: “Hükümetin dini olmaz!” diyemedim; tersini söyledim: “Vardır efendim, İslam dinidir” dedim. Ama hemen:”İslam dininde düşünce özgürlüğü vardır” diye sözlerimi açıklamak ve yorumlamak gereğini duydum.(…)” (D. Perinçek, Atatürk-Din ve Laiklik Üzerine, s 109)

Atatürk’ün din ile ilgili tüm söylediklerini bu açıklamalarına göre yorumlamak gerekmektedir. Çünkü o zaman için “Hükümetin dini yoktur” demenin zamanı gelmemiştir, henüz erkendir. Atatürk’ün önce bu düşünceyi halka açıklayıp vatandaşları buna alıştırması gerekmektedir. Tıpkı devletin yönetiminin cumhuriyet olduğunu ilk başta söylemekte sakınca gördüğü gibi, “Hükümet dinsizdir.” düşüncesini de ilk başta söylemekte sakınca görmüştür.


Atatürk 7 Şubat 1923’te Balıkesir’ de hutbelerin Türkçe ve güncel olması gerektiğiyle ilgili yaptığı bir konuşmada da olduğu gibi bazı konuşmalarına şöyle başlar:

“Ey millet, Allah birdir. Şanı büyüktür. Allahın selameti, bağışlayıcılığı ve iyiliği üzerinizde olsun…”(age. S. 65)
Atatürk halka hitaben yaptığı dinle ilgili bazı konuşmalarında bu tür sözleri, konuşmalarının başlangıçlarında “lailaheillallah ve bismilah gibi Arapça başlangıç sözlerini Türkçe olarak söylemek için kullanır. Ayrıca bunları söylemesi de gerekiyordu çünkü henüz Halifelik kaldırılmamıştır ve halkın egemenliğine dayalı bir yönetim şeklinde halkı buna hazırlamak gerekmektedir.


Atatürk diyor ki:

“(…) Fakat bence, dinsizim diyen mutlaka dindardır. İnsanın dinsiz olmasına imkan yoktur.(2 Şubat 1923, İzmir’de halkla konuşma, (age.s. 63)

“Bizim dinimiz en akla uygun ve en tabii bir dindir. Ve ancak bundan dolayıdır ki, son din olmuştur. Bir dinin tabii olması için akla, fenne ve mantığa uyması gerekir. Bizim dinimiz, bunlara bütünüyle uygundur.”(31 Ocak 1923, age.s. 54)

“(…)İnsanlıkta, din hakkındaki uzmanlık ve bilgi, her türlü hurafelerden uzaklaşarak, hakiki bilimin ve fennin ışığıyla temizlenip mükemmel oluncaya kadar, din oyunu aktörlerine, her yerde rastlanacaktır.”(Nutuk, age, s. 98)

“Efendiler yaptığımız ve yapmakta olduğumuz devrimlerin amacı, Türkiye Cumhuriyeti halkını tamamen çağdaş ve bütün anlam ve şekilleriyle uygar bir toplum haline ulaştırmaktır. Devrimlerimizin asıl ilkesi budur. Bu hakikati kabul edemeyen zihniyetleri darmadağın etmek zorunludur. Şimdiye kadar milletin beynini paslandıran, uyuşturan bu zihniyette bulunanlar olmuştur. Herhalde zihniyetlerde mevcut hurafeler bütünüyle atılacaktır. Onlar çıkarılmadıkça beyine hakikat nurları yerleştirmek olanaksızdır.”(30 Ağustos 1925, s. 92)

‘’Din ve mezhep herkesin vicdanına kalmış bir iştir. Hiçbir kimse hiçbir kimseyi ne bir din, ne de bir mezhebi kabule zorlayabilir. Din ve mezhep hiçbir zaman politika aleti olarak kullanılamaz.’’ (Aktaran: Kılıç Ali, s. 259)


“Efendiler, bütün insanlığın görgü, bilgi ve düşünüşte yükselip olgunlaşması, Hıristiyanlıktan, Müslümanlıktan, Budizm’den vazgeçerek yalınlaştırılmış ve herkes için anlaşılacak bir duruma getirilmiş katkısız ve lekesiz bir dünya dininin kurulması ve insanların, şimdiye değin, kavgalar, pislikler, kaba istek ve iştahlar arasında bir aşağılık yerde yaşadıklarını kabul ederek, bütün gövdeleri ve akılları ağılayan yangı tohumlarını yenmeye karar vermesi gibi koşulların gerçekleşmesini gerektiren “Birleşik Dünya Devleti” kurma düşünün tatlı olduğunu yadsıyacak değiliz.’’

“Panislamizm, Pantürkizm siyasetinin başarı kazandığına ve dünyayı uygulama alanı yapabildiğine tarihte rastlanmamaktadır. Irk farkı gözetmeksizin bütün insanlığı kapsayan cihangirane devlet oluşturulması hırslarının sonuçları da, tarihte kaydedilmiştir. İstilacı olmak hevesleri, konumuzun dışındadır. İnsanlara her türlü özel duygularını ve bağlantılarını unutturup onları, kardeşlik ve tam eşitlik çerçevesinde birleştirerek, insancı bir devlet kurmak teorisi de, kendine özgü koşullara sahiptir.”(Nutuk, age, s. 97)

“Din vardır ve lazımdır. Temeli çok sağlam bir dinimiz var. Malzemesi iyi; fakat bina uzun yıllardır ihmale uğramış. Harçlar döküldükçe yeni harç yapıp binayı sağlamlaştırmak lüzumu duyulmamış. Aksine olarak, birçok yabancı unsur-yorumlar, hurafeler- binayı daha fazla hırpalamış. Bugün bu binaya dokunulamaz, tamir edilemez. Ancak zamanla çatlaklar derinleşecek ve sağlam temeller üstünde yeni bir bina kurmak lüzumu doğacaktır.
Din bir vicdan meselesidir. Herkes vicdanının emrine uymakta serbesttir. Biz dine saygı gösteririz. Düşünüşe ve düşünceye karşı değiliz. Biz sadece din işlerini, millet ve devlet işleriyle karıştırmamaya çalışıyor; kaste ve fiile dayanan bağnazca hareketlerden sakınıyoruz. Gericilere asla fırsat vermeyeceğiz.”(Aktaran Asaf İlbay, s. 261)

“(…) Fakat bence, dinsizim diyen mutlaka dindardır. İnsanın dinsiz olmasına imkan yoktur.(2 Şubat 1923, İzmir’de halkla konuşma, (age.s. 63)

“Türk milleti daha dindar olmalıdır, yani bütün sadeliğiyle dindar olmalıdır.”(age, s. 80)

“Din lüzumlu bir kurumdur. Dinsiz milletlerin devamına imkan yoktur. Yalnız şurası vardır ki din, Allah ile kul arasındaki bağlılıktır. Softa sınıfının din simsarlığına izin verilmemelidir. Dinden maddi çıkar sağlayanlar iğrenç kimselerdir. İşte biz bu duruma muhalifiz ve buna izin vermiyoruz. Bu gibi din ticareti yapan insanlar, saf ve masum halkımızı aldatmışlardır. Bizim ve sizlerin, asıl mücadele edeceğimiz ve ettiğimiz bu kimselerdir.”(1930, Aktaran: Kılıç Ali, s. 257)


Bu sözlere göre Atatürk’e göre din vardır ve halkın dini inançlarını baskıyla, zorla, birden kaldırmak yanlış olacağı gibi o zamana kadar çok cahil bırakılmış olan ve dinden bağımsız bir ahlaka henüz ulaşamamış bir halk için bir dini inanç gereklidir de.

İslamiyet en son din olduğu için diğer dinlere göre daha mantıklı, daha sağlam ve hurafelerinden, bağnazlıklarından arındırılıp basitleştirildiğinde halkın kullanabileceği bir dindir. Atatürk’ün İslamiyet’in nasıl anlaşılıp kullanılması gerektiği, din dersi için hazırlattığı Kaynak yayınlarından çıkan o dönemin ilkokullar için yazılmış din dersi kitabından da anlaşılmaktadır.

Bu veriler, Atatürk’ün aşağıdaki görüşünün onun din hakkındaki asıl görüşü olduğunu göstermektedir.


Atatürk diyor ki:

“Din birliğinin de bir millet teşkilinde müessir olduğunu söyleyenler vardır. Fakat biz, bizim gözümüz önündeki türk milleti tablosunda bunun aksini görmekteyiz.
Türkler Arapların dinini kabul etmeden evvel de büyük bir millet idi. Arap dinini kabul ettikten sonra, bu din, ne Arapların, ne aynı dinde bulunan acemlerin ve ne de Mısırlıların vesairenin Türklerle birleşip bir millet teşkil etmelerine hiçbir tesir etmedi…. Bilakis, türk milletinin milli rabıtalarını gevşetti; milli hislerini, milli heyecanını uyuşturdu. Bu pek tabii idi. Çünkü, Muhammed’in kurduğu dinin gayesi, bütün milliyetlerin fevkinde şamil bir arap milliyeti siyasetine müncer oluyordu.. bu arap fikri, Ümmet kelimesi ile ifade olundu. Muhammedin dinini kabul edenler, kendilerini unutmağa, hayatlarını Allah kelimesinin, her yerde yükselmesine mecburdular. Bununla beraber, Allaha kendi milli lisanında değil, Allahın arap kavmine, gönderdiği Arapça kitapla ibadet ve münacatta bulunacaktı. Arapça öğrenmedikçe, Allaha ne dediğini bilmeyecekti. Bu vaziyet karşısında türk milleti bir çok asırlar, ne yaptığını, ne yapacağını bilmeksizin, adeta, bir kelimesinin manasını bilmediği halde Kuran’ı ezberlemekten beyni sulanmış, hafızlara döndüler…’’ (Atatürk’ün “Vatandaş İçin medeni Bilgiler” kitabını hazırlarken kendi el yazısı ile yazdığı çoğu kitaba alınmamış olan dinin rolü üzerine olan çalışmalarından bir bölüm. age.s. 173-183)
Mustafa Kemal Atatürk

"Hiçbir tutarlı kanıta dayanmayan birtakım geleneklerin, inanışların korunmasında ısrar eden milletlerin ilerlemesi çok güç olur; belki de hiç olmaz. İlerlemede geleneklerin kayıt ve şartlarını aşamayan milletler, hayatı, akla ve gerçeklere uygun olarak göremez. Hayat felsefesini geniş bir açıdan gören milletlerin egemenliği ve boyunduruğu altına girmeye mahkumdur."
Mustafa Kemal Atatürk

"Dünyada herşey için, medeniyet için, hayat için, başarı için en gerçek yol gösterici ilimdir, fendir. İlim ve fennin dışında yol gösterici aramak gaflettir, cahilliktir, doğru yoldan sapmaktır. Yalnız ilmin ve fenin yaşadığımız her dakikadaki safhalarının gelişimini anlamak ve ilerlemeleri zamanında takip etmek şarttır. Bin, iki bin, binlerce yıl önceki ilim ve fen lisanının koyduğu kuralları, şu kadar bin yıl sonra bugün aynen uygulamaya kalkışmak elbette ilim ve fennin içinde bulunmak değildir."
Mustafa Kemal Atatürk

"Millî ahlâkımız, medenî esaslarla ve hür fikirlerle beslenmeli ve takviye olunmalıdır. Bu çok mühimdir; bilhassa dikkatinizi çekerim. Tehdit esasına dayanan ahlâk, bir fazilet olmadıktan başka itimada da lâyık değildir."
Mustafa Kemal Atatürk


Atatürk şu sözüne göre bir ateistti.

“İnsanlar ilk devirlerinde pek acizdi. Kendilerini koruyamıyorlar, hiçbir olayın da sebebini bilmiyorlardı. Kendilerini koruyacak bir kuvvet aradılar. Sonunda insanlık, vicdanında bir kuvvet yarattı. O da işte “Allah” tır.”(Akataran Enver Behnan Şapolyo, age. s. 236)

Şu sözüne göre ise Atatürk ateistten çok bir agnostik sayılabilir.

“Arkadaşlar, Allah kavramı insan beyninin çok güç kavrayabileceği metafizik bir meseledir.”(age. Kemal Yurtsever’in anısı. s. 260)


Ona göre hükümet dinsiz olmalıdır ama en azından o çağda ve koşullarda millet dinsiz olamaz. Koşullar gerçekleştiğinde mevcut dinlerdeki hurafeler ve bilim ve fenne aykırı kısımlar temizlenerek evrensel bir din olabilir, ama dinin ortadan kalkması, insanların dinsiz olması mümkün değildir.


Atatürk, milletin dinsiz olamayacağı düşüncesini aşamamış görünmektedir ama kendisi zamanla dini aşmış “deizm”e ulaşmıştır.

Ama Atatürk’ün şu sözüne göre deist olduğu yani dinleri reddettiği, yani dinsiz olduğu kesindir.

Gerçekte dinleri konusunda halkın hiçbir fikri yoktur; Din dediği şey, bilinmeyen inanç dizgelerine ve gizle karışık emellere kör bağlılıktan başka birşey değildir. Tarih bize öğretir ki, bütün dinler, milletlerin cehaletlerinin yardımıyla, utanmaksızın Tanrı tarafından gönderildiğini söyleyen adamlar tarafından tesis olunmuştur.
Tüm dönemlerde toplumun kutsallaştırdığı boş düşüncelerden tehlikesizce sıyrılmak imkansızdır."

- Kaynak: ATATÜRK, 1931, Lise için yazdığı Medeni Bilgiler kitabı


“Benim bir dinim yok ve bazen bütün dinlerin denizin dibini boylamasını istiyorum. Hükümetini ayakta tutmak için dini kullanmaya gerek duyanlar zayıf yöneticilerdir, adeta halkı bir kapana kıstırırlar. Benim halkım demokrasi ilkelerini gerçeğin emirlerini ve bilimin öğretilerini öğrenecektir. Batıl inançlardan vazgeçilmelidir. İsteyen istediği gibi ibadet edebilir. Herkes kendi vicdanının sesini dinler. Ama bu davranış ne sağduyulu mantıkla çelişmeli ne de başkalarının özgürlüğüne karşı çıkmasına yol açmalıdır..”
Atatürk-1926 Andrew Mango, Atatürk Syf.447

“Dünyaca belli olmuştur ki, bizim devlet idaresindeki ana programımız, Cumhuriyet halk Partisi Programıdır. Bunun kapsadığı prensipler, idarede ve siyasette bizi aydınlatıcı ana hatlardır. Fakat, bu prensipleri, gökten indiği sanılan kitapların dogmalarıyla asla bir tutmamalıdır. Biz esinlerimizi, gökten ve gaipten değil, doğrudan doğruya hayattan almış bulunuyoruz. Bizim yolumuzu çizen; içinde yaşadığımız yurt, bağrından çıktığımız Türk milleti ve bir de milletler tarihinin nin bir facia ve acı kaydeden yapraklarından çıkardığımız sonuçlardır.” 81 Kasım 1937, TBMM Beşinci dönem üçüncü toplanma yılını açış konuşması, age,s. 239)


Atatürk diyor ki:

“Hayata ve geçinmeye hakim olan hükümlerin, zamanla değişimi, gelişimi ve yenilenmesi zorunludur. Uygarlığın buluşlarının, fennin harikalarının, dünyayı yenilikten yeniliğe ulaştırdığı bir devirde, yüzyıllık köhne zihniyetlerle, geçmişe hayranlıkla varlığı korumak mümkün değildir.(…)”(30 Ağustos 1924, s. 87)

"Zaman süratle ilerliyor. Milletlerin, toplumların, kişilerin mutluluk ve mutsuzluk anlayışları bile değişiyor. Böyle bir dünyada, asla değişmeyecek hükümlerin geldiğini iddia etmek, aklın ve ilmin gelişmesini inkar etmek olur."
Mustafa Kemal Atatürk

"Ben manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevi mirasım ilim ve akıldır."
Mustafa Kemal Atatürk


Kaynak: Atatürk-Din ve Laiklik Üzerine, Doğu Perinçek

Atatürk ve Laiklik

Atatürk’ün din ve laiklikle ilgili sözlerinden:

Din lüzumlu bir kurumdur. Dinsiz milletlerin devamına imkan yoktur. Yalnız şurası vardır ki din, Allah ile kul arasındaki bağlılıktır. Softa sınıfının din simsarlığına izin verilmemelidir. Dinden maddi çıkar sağlayanlar iğrenç kimselerdir. İşte biz bu duruma muhalifiz ve buna izin vermiyoruz. Bu gibi din ticareti yapan insanlar, saf ve masum halkımızı aldatmışlardır. Bizim ve sizlerin, asıl mücadele edeceğimiz ve ettiğimiz bu kimselerdir. (D. Perinçek, Atatürk-Din ve Laiklik Üzerine, s.257, aktaran: Kılıç Ali)

“(…)uyrukları arasında çeşitli dinlerden topluluklar bulunan ve her dinden olanlar için adaletli ve eşit işlemler yapmak ve mahkemelerinde adaleti, kendi uyruğuna ve yabancılara eşit olarak uygulamakla yükümlü olan bir hükümet, din ve düşünce özgürlüğüne saygı göstermek zorundadır (… )” (age., s 109)

“(…) her fert, istediğini düşünmek, istediğine inanmak, kendine mahsus siyasi bir fikre malik olmak, intihap ettiği bir dinin icabını yapmak veya yapmamak hak ve hürriyetine maliktir. Kimsenin fikrine ve vicdanına hakim olunamaz.”(age.s. 209)

“Türkiye Cumhuriyetinde, her reşit dinini intihapta hür olduğu gibi, muayyen bir dinin merasimi de serbesttir, yani ayin hürriyeti masundur. Tabiatiyle, ayinler asayiş ve umumi adaba mugayir olamaz; siyasi nümayiş şeklinde de yapılamaz. Mazide çok görülmüş olan bu gibi hallere artık, Türkiye Cumhuriyeti asla tahammül edemez.”(age.s. 211)

Din ve mezhep herkesin vicdanına kalmış bir iştir. Hiçbir kimse hiçbir kimseyi ne bir din, ne de bir mezhebi kabule zorlayabilir. Din ve mezhep hiçbir zaman politika aleti olarak kullanılamaz. (age, s.259, aktaran: Kılıç Ali)

Din bir vicdan meselesidir. Herkes vicdanının emrine uymakta serbesttir. Biz dine saygı gösteririz. Düşünüşe ve düşünceye karşı değiliz. Biz sadece din işlerini, millet ve devlet işleriyle karıştırmamaya çalışıyor; kaste ve fiile dayanan bağnazca hareketlerden sakınıyoruz. Gericilere asla fırsat vermeyeceğiz.”(age. s. 261)

“İnsanlar ilk devirlerinde pek acizdi. Kendilerini koruyamıyorlar, hiçbir olayın da sebebini bilmiyorlardı. Kendilerini koruyacak bir kuvvet aradılar. Sonunda insanlık, vicdanında bir kuvvet yarattı. O da işte “Allah” tır.”(Akataran Enver Behnan Şapolyo, age. s. 236)

‘’Gerçekte dinleri konusunda halkın hiçbir fikri yoktur; Din dediği şey, bilinmeyen inanç dizgelerine ve gizle karışık emellere kör bağlılıktan başka birşey değildir. Tarih bize öğretir ki, bütün dinler, milletlerin cehaletlerinin yardımıyla, utanmaksızın Tanrı tarafından gönderildiğini söyleyen adamlar tarafından tesis olunmuştur.
Tüm dönemlerde toplumun kutsallaştırdığı boş düşüncelerden tehlikesizce sıyrılmak imkansızdır." ( ATATÜRK, 1931, Lise için yazdığı Medeni Bilgiler kitabı)

“Benim bir dinim yok ve bazen bütün dinlerin denizin dibini boylamasını istiyorum. Hükümetini ayakta tutmak için dini kullanmaya gerek duyanlar zayıf yöneticilerdir, adeta halkı bir kapana kıstırırlar. Benim halkım demokrasi ilkelerini gerçeğin emirlerini ve bilimin öğretilerini öğrenecektir. Batıl inançlardan vazgeçilmelidir. İsteyen istediği gibi ibadet edebilir. Herkes kendi vicdanının sesini dinler. Ama bu davranış ne sağduyulu mantıkla çelişmeli ne de başkalarının özgürlüğüne karşı çıkmasına yol açmalıdır..”
Atatürk-1926 Andrew Mango, Atatürk Syf.447)

‘’…Fakat, bu prensipleri, gökten indiği sanılan kitapların dogmalarıyla asla bir tutmamalıdır…’’(81 Kasım 1937, TBMM Beşinci dönem üçüncü toplanma yılını açış konuşması, age,s. 239)


Atatürk’ün laiklik anlayışına göre:

Uyrukları arasında çeşitli dinlerden topluluklar bulunan ve her dinden olanlar için adaletli ve eşit işlemler yapmak ve mahkemelerinde adaleti, kendi uyruğuna ve yabancılara eşit olarak uygulamakla yükümlü olan bir hükümet, din ve düşünce özgürlüğüne saygı göstermek zorundadır. Türkiye Cumhuriyetinde din ve mezhep, bir vicdan meselesidir. Hiçbir kimse hiçbir kimseyi ne bir din, ne de bir mezhebi kabule zorlayabilir. Herkes bir dinin icabını yapmak veya yapmamak hak ve özgürlüğüne sahiptir. Her reşit dinini intihapta hür olduğu gibi, muayyen bir dinin merasimi de serbesttir. Ayinler asayiş ve umumi adaba aykırı olamaz; siyasi propaganda şeklinde de yapılamaz. Dini inanç ve ibadet mantıkla çelişmemeli, başkalarının özgürlüğüne engel olmamalıdır. Din ve mezhep hiçbir zaman politika aleti olarak kullanılamaz. Dinden maddi çıkar sağlayanlar iğrenç kimselerdir. Bu gibi din ticareti yapan insanlar, saf ve masum halkımızı aldatmışlardır. Gericilere asla fırsat verilemez.


Laiklik

Laiklik, egemenliği gökyüzünden yeryüzüne indirip tanrının hakimiyetinden halkın hakimiyetine, otokratik devletten demokratik devlete, din devletinden hukuk devletine, ümmetten millete, kuldan bireye, tabadan hak ve söz sahibi vatandaşa geçerek dinin devlet yönetiminden alınıp bireyin vicdanına hapsedilmesidir.

Laik devlet, dine, dinsel hukuka değil, bilime, insan hak ve özgürlüklerine, medeni yasalara ve hukuka dayanan devlettir. Dolayısıyla laik devlet, din devletinden dinsiz devlete geçiştir. Yani laik devlet dinsiz devlettir.


Laikliğin iki yönü


Laikliğin iki yönü vardır; birincisi hiçbir dine ve tanrıya inanmama özgürlüğü, diğeri ise herhangi bir dinin ve mezhebin doğaüstü inançlarına inanma ve inancının gereklerini yapabilme özgürlüğüdür.

Laiklik asıl olarak birinci yönü olan inanmama özgürlüğü için önerilmiş ve benimsenmiş bir ilkedir. Çünkü laiklik ortaya atılana kadar ikinci yönü olan inanma özgürlüğü zaten hep vardı.
Ama çoğunlukta olan dinden ve mezhepten başka din ve mezheplere inanma ve hiçbir dine ve tanrıya inanmama özgürlüğü yoktu.
Yani laiklik asıl olarak o zamana kadar olmayan, çoğunlukta olan dinden ve mezhepten başka bir dine, mezhebe inanma ve hiçbirine inanmama özgürlüğüdür.


Laiklik ve Demokrasi

Din devleti yani laik olmayan devlet demokratik de olamaz, laiklik demokrasinin olmazsa olmazıdır.


Dini oluşturan kuralların, sözlerin ve taleplerin tanrıdan geldiğine inanıldığı için din, yapısı gereği sorgulanamaz, değiştirilemez, herkesin inanması, uyması gerekir, inanmayanlar, uymayanlar dinsizlikle suçlanır, cezalandırılır. Dolayısıyla din, yapısı gereği, dinsel yönetime yönelik siyasal, toplumsal ve ekonomik bir kurumdur.

Bir dini inancı olmama özgürlüğünün olması ve kullanılabilmesi için devletin bir dini olmaması gerekir. Çünkü devletin bir dini olması demek yönetimde bu dinin kurallarına dayanması ve vatandaşlarından bu kurallara uymasını istemek devletin vatandaşlarını bu dine zorlaması demektir. Devlet, başka din ve mezhepten olan ya da dinsiz olan tek bir kişi bile olsa bu vatandaşını bu dine zorlamış olur. Devletin bir dininin olmasının anlamı budur.

Dolayısıyla laik bir devlette iktidar ve yönetim talebine yönelik, siyasal olan din, siyaset dışı kalmalıdır. Çünkü siyasi partiler devlet yönetimine talip olmak için vardırlar ve devlet, dini kurallara göre yönetilemez. Çünkü laiklik asıl olarak inanmama özgürlüğüdür ve hiç kimse bir dine ve mezhebe inanmaya ve onun kurallarına göre yaşamaya zorlanamaz. Yani siyasi partiler siyasetlerinde hiçbir şekilde herhangi bir dini inancı kullanamaz. ve din üzerinden siyaset yapamaz.

Laik devlette resmi olarak hiçbir dini inancın gerekleri yapılamaz ve resmi kurumlar inanç ve ibadetlerin gereğine uygun hale getirilemez. Laik devlet, dini eğitim yapamaz, eğitimde dini inanç kullanamaz, ibadet yeri yapamaz, din görevlisi bulunduramaz.

Devlet çeşitli dini inançlara hizmet vermeye kalksa işin içinden çıkamaz, anlaşmazlık ve çatışmalar çıkar. Ayrıca inanmayanların vergilerini dini hizmete harcayamaz.

Kimliklerdeki din hanesi

Laik bir ülkede dini inanç bireysel yaşanması gereken bir vicdan meselesidir. Hiç kimse dini inancını ya da inançsızlığını belirtmeye zorlanamaz.

‘’Vatandaşlar arasında, dini inanışlardan kaynaklanan ayrımcılığa tahammül edilemez. Vatandaşın dininin resmi belgelerdeki yalın ifadesi bile kaldırılmalıdır. ‘’(Vladimir İlyiç Lenin)

Lenin’inde belirttiği gibi kimliklerde din hanesi bulunması ayrımcılıktır.Kimliklerde din hanesi bulunması dini inancını belirtmeye zorlamaktır.Din hanesinin bulunması ya da din hanesi bulunup da istenildiğinde boş bırakılması, inancı, inançsızlığı ya da başka bir inançta olduğunu belirtmek zorunluluğu ve ayrımcılık demektir. Ayrıca dini inanç ya da inançsızlık kararsız kalınabilen ve zamanla değişebilen bir şeydir.

Dini inanç bireysel yaşanması gereken bir vicdan meselesidir. Din hanesinin bulunması laikliğe aykırıdır. Kimliklerdeki din hanesi tamamen kaldırılmalıdır.

Din dersi

Laik devlet dini eğitim yapamaz, hiçbir derste dini içeriğe yer veremez.Laik devlette belli bir dini ve mezhebi aşılamak amaçlı din dersi olamaz. Günümüzdeki mevcut din dersleri bir dini eğitimdir, bu haliyle seçmeli de olamaz, bu durumdaki din dersleri tamamen kaldırılmalıdır.

Din dersi ancak din olgusu, dinler ve dinsizlik hakkında tarihsel ve sosyolojik bilgi vermek amaçlı olmalıdır ve tıpkı tarih ve diğer dersler gibi zorunlu olmalıdır.

Laikim elhamdülllah

Laiklikte devlet dinsizdir ama bu dinsizlik demek değildir. Vatandaşların dini inancı olabilir.
Laik kişi, dinsiz kişi demek değildir. Kişi hem laik hem de Müslüman ya da başka bir dini inanca sahip olabilir. Yani kişi “Laikim elhamdülillah” diyebilir.

Ancak, dini inancı olanlar inançları üzerinden siyaset yapmamak, inançlarının gereklerini ve kıyafetini resmiyete taşımamak, inancının gerekleri bilimle, resmiyetle çatıştığında inancını ikinci plana atıp bunlara uymak, inancının bilimle, hukukla, insan hak ve özgürlükleriyle çatışan kısımlarını çocuklara öğretip onların zihinlerini zehirlememek, hiç kimseye dini inancını dayatmamak, başka dini inançlara saygı göstermek ve ibadetlerini hiç kimseyi rahatsız etmemek, koşuluyla yapabilirler.

Laik biri Allaha, Muhammede inanabilir, namaz kılıp oruç tutabilir, hacca gidebilir vb. ama inancının bilim, hukuk, insan hak ve özgürlükleriyle, laiklikle çatışan çatışan noktalarından vazgeçmek zorundadır.

Laiklikte din, devlete karışamaz ama devlet dine karışır. Çünkü vatandaşlarını herhangi bir dini inanç eğitiminden ve baskısından korumak, vatandaşlarının değişik dini inançlara inanma ve inanmama hak ve özgürlüğünü korumak devletin görevidir.

21 Şubat 2008 de “Atatürk, Din ve laiklik “ adıyla yapılan açık oturumda Atatürk’ün laiklikle ilgili sözü olarak şu kullanılmış:
“Laiklik din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılması değildir. Laiklik bütün yurttaşların vicdan, ibadet ve din hürriyetini tekeffül etmektir.”(ATATÜRK DİN VE ALLAH, Yeniden Anadolu ve Rumeli Müdafa-i Hukuk yayınları, s. 18)

Buradaki din ve vicdan hürriyeti tek bir din ve mezhebin hürriyetidir, çünkü diğer dinleri, mezhepleri ve dinsizliği kafirlikle suçlamaktadır.

AKP iktidarının laikliği bu şekilde yani sadece kendilerine uyan tek yönlü tanımlaması din devletine geri dönmeyi dayatmaktır.
.

Günümüz Türkiye’sinde kimliklere doğuştan din yazılması, dinin siyasete ve devlet yönetimine taşınması, görevi dini inanç aşılama, koruma ve yaygınlaştırma haline gelmiş, devleti yönetir hale gelmiş Diyanet, cami yapımı, maaşlı din görevlileri, sürekli tek bir din ve mezhebin propagandasının yapılması, aşılanması, dayatılması, diğerlerinin kafirlikle suçlanması, bunların sürekli cehennemle korkutulması, öğrencilere kutlu doğum haftası kutlamalarını dayatma, belli bir dini ve mezhebi aşılamak amaçlı ve zorunlu hale gelmiş din dersleri, çocukları bilime aykırı safsatalarla zehirleyen Kuran kursları, İmam Hatiplerin yaygınlaştırılması, mezunlarının din dışı görevler yapar hale gelmesi, eğitimin laik ve dini eğitim olarak ikiye bölünmesi, tüm okulların İmam Hatipleştirilmeye çalışılması, resmi kurumlarda dini kıyafet giyilmesi, resmi kişilerin dini sözler kullanmaları, dini törenlere katılmaları gibi birçok resmi uygulama laikliğe aykırıdır.

Atatürk, zamanının gereğini yaparak bu toplumu din devletinden milli devlete, teokratik devletten laik devlete, otokratik devletten demokratik devlete, imparatorluktan cumhuriyete, ümmetten millete, kuldan bireye, tabadan hak ve söz sahibi vatandaşa geçirmiştir. Atatürk, egemenliği gökyüzünden yeryüzüne indirerek, dini devlet yönetiminden alıp bireyin vicdanına hapsetmiş, dini eğitimi kaldırmış, bu topluma doğaüstü inançları değil bilimi yol gösterici olarak göstermiş, ilerici, yenilikçi, değişimci, devrimci bir lider olarak büyük saygı hak etmektedir.

Din devletinden laik devlete birden tam olarak geçilemeyeceği için Türkiye Cumhuriyetinin başlangıcında laikliğin sorunlu olması çok doğaldır. Atatürk laikliği halka alıştırarak aşama aşama getirmiştir. Eğitim ve öğretimi dini olmaktan çıkarmış, devletin dini olmasını kaldırmış, laikliği din derslerinin tamamen kaldırılması aşamasına kadar getirmiştir.Ama kimliklere doğuştan din yazılması, sünni Müslümanlara yönelik diyanet, cami yapımı, maaşlı cami hocaları gibi devletin laikliğe aykırı dini hizmetlerini toplumun geri kalmış yapısı nedeniyle kaldıramamıştır.

Bu toplum dini yönetim nedeniyle o kadar geri bırakılmıştır ki laikliği benimseyememiş, Atatürk’ün ölümünden sonra karşı devrime başlamıştır. Günümüzde karşı devrim aşama aşama gözlerimizin önünde gerçekleştirilmekte, dini yönetime geri dönülmektedir.
Türkiye Cumhuriyeti başlangıcından beri tam anlamıyla laik olmadığı gibi günümüzde başlangıcından çok geri gitmiştir.


Din, ancak, siyasete ve resmiyete taşınmaması, bilimle, hukukla, insan hak ve özgürlükleriyle çatışan kısımlarının çocuklara öğretilerek onların zihinlerinin zehirlenmemesi, kimseye dayatılmaması koşuluyla kişisel bir sorun olarak görülebilir. Ama din, doğaüstü güçler inancına dayanan, sorgulanması yasak, uyulması zorunlu görülen, toplumsal, siyasal, ekonomik alanları içeren dolayısıyla da dayatılmak istenen ve bundan çıkar sağlayanların dinin yok edilmemesi, sürdürülmesi için sürekli çaba gösterdikleri bir kurumdur. Bu nedenle dinlere, dinsel ideolojilere ve dogmalara karşı ve laikliğin gereği gibi uygulanması için mücadele zorunludur. Günümüzde laiklik gerçek anlamda uygulanmamaktadır, laikliğin gerçek uygulaması mücadeleyle ve zamanla olacaktır.

Yıkın Diktiğiniz Heykellerimi - Süleyman APAYDIN [HQ]

Süleyman APAYDIN tarafından yazılmış bu dizeler şeriat yanlısı hilafet ve Saltanat hayranı kişilere ithaf edilmiştir. İçinde bulunduğumuz bu ortamda çok da geniş bir anlam ifade etmektedir.

Ey Milletim,
Ben, Mustafa Kemal'im…
Çağın gerisinde kaldıysa düşüncelerim,
Hala en hakiki mürşit, değilse ilim,
Kurusun damağım, dilim.
Özür dilerim…
Unutun tüm dediklerimi,
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi…
Özgürlük hala, En yüce değer değilse eğer…
Prangalı kalsın diyorsanız, köleler…
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi…
Yoksa çağdaş medeniyetin bir anlamı,
Ortaçağ'a taşımak istiyorsanız zamanı,
Baş tacı edebiliyorsanız Sanatın içine tüküren adamı…
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi…
Yetmediyse acısı, şiddetin, savaşın.
Anlamı kalmadıysa Yurtta sulh, dünyada barışın.
Eğer varsa ödülü, silahlanmayla yarışın.
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi.
Özlediyseniz fesi, peçeyi.
Aydınlığa yeğliyorsanız, kara geceyi.
Hala medet umuyorsanız Şıhtan, şeyhten, dervişten.
Şifa buluyorsanız muskadan, üfürükçüden…
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi…
Eşit olmasın diyorsanız, kadınla erkek…
Kara çarşafa girsin diyorsanız,
Yobazın gazabından ürkerek…
Diyorsanız ki, okumasın kadınımız, kızımız;
Budur bizim alın yazımız…
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın diktiğiniz heykellerimi…
Fazla geldiyse size, Hürriyet, Cumhuriyet…
Özlemini çekiyorsanız, Saltanatın, sultanın…
Hala önemini anlayamadıysanız, Millet olmanın…
Kul olun, ümmet kalın,
Fetvasını bekleyin, şeyhülislamın…
Unutun tüm dediklerimi.
RAHAT BIRAKIN BENİ…!

Süleyman APAYDIN

ÖRTÜNME

Atatürk’ün örtünme ile ilgili sözleri:

BAYINDIRLIK ve İskan Bakanı Faruk Nafiz Özak, AKP Trabzon İl Başkanlığı’nın İl Danışma Meclisi toplantısında yaptığı konuşmayla ilgili bir haberde Atatürk’ün türbanla ilgili şu sözlerine yer veriliyor:
‘Dinimizin tavsiye ettiği tesettür hem hayata, hem fazilete uygundur. Giyim tarzımızı ifrata vardıranlar, kıyafetleri ile aynen Avrupa kadınını taklit edenler düşünmelidir ki her milletin ananesi, kendine mahsus adetleri ve hususları vardır. Hiç bir millet, başka bir milletin aynen taklitçisi olmamalıdır. Çünkü böyle bir millet, ne taklit ettiği bir milletin aynı olabilir ne de kendi milliyeti dahilinde kalabilir. Bunun neticesi şüphesiz ki hüsrandır. Örtünmediği için ifrat ve tefritten de kurtulunmakla bu iki ihtiyacı da temin etmiş olacağız. İslam ve Türk hayatını başlangıçtan bugüne kadar layıkı ile birleştirmemiz lazım. Millet, ilim, sanat, içtimaiyat hareketlerine iştirak ederse, bu hali emin olunuz, milletin en mutearrızı (saldırgan) dahi taktir etmekten geri duramaz’
Vatan Kaynak:Cafe Siyaset
ANKARA (ANKA) - Sağlık-İş Genel Başkanı Mustafa Başoğlu, "Latife Hanım'ın Atatürk'ün isteğiyle tessettüre girdiğini" iddia etmesiyle ilgili bir haber:
Başoğlu, yazılı açıklamasında Abdullah Gül'ün Cumhurbaşkanı adaylığını değerlendirdi. Eşi başörtülü olması nedeniyle Gül'ün adaylığının eleştirildiğini hatırlatan Başoğlu, Atatürk'ün eşi Latife Hanım'ın da başının örtülü olduğunu kaydetti.
"Latife Hanım'ın başörtülü ve tesettürlü bir çok resmi vardır, bu resimler devlet arşivlerinde ve Çankaya'da bulunmaktadır" diyen Başoğlu, şunları kaydetti:
"Başörtüsünün İslam dininden kaynaklanan bir dini vecibe olmadığını, başını örtenlerin Cumhuriyet ve Atatürk düşmanı gibi gösterilmek gayretleri devam etmektedir. Bu doğru bir değerlendirme değildir. Atatürk'ün eşinin başının örtülü hatta tesettürlü olduğu daima gözden kaçırılmaktadır."
Latife Hanım'ın "İslama uygun tam kapalı yani tesettür içerisinde" bulunduğunu ifade eden Başoğlu, "Üstelik Latife Hanım'ın Atatürk'le evlenmeden önce tesettür biçimde olmadığı, evlendikten sonra Atatürk'ün isteğiyle tesettüre girdiği yapılan araştırmaların sonucunda anlaşılmıştır" dedi.
Başoğlu, "Atatürkçüyüm deyip onun izinden gittiğini iddia edenler, Latife Hanımın İslama uygun giyindiği neredeyse gözden kaçırmaya çalışmaktadırlar" ifadesini kullanırken Sayın Gül Atatürk'ten sonra eşi başı örtülü ikinci Cumhurbaşkanı olacaktır" görüşünü savundu.(ANKA)
(KEN/HAZ)
15.8.2007

"Düşmanlarımızı aldatan görüntü bilhassa kadınlarımızın seklinden, giyim tarzından ve örtünme şeklinden kaynaklanıyor. Onların aldanmalarına yol açan nokta yabancılarla temas edebilecek mevkide bulunan kadınlarımızın tavır ve hareketlerinin milli tavır ve hareketlerimizin timsali olmayıp, belki Avrupa tavır ve hareketlerinin taklitçisi olarak görülmesidir. Filhakika, memleketimizin bazı yerlerinde, en ziyade büyük şehirlerinde giyim tarzımız, kıyafetimiz bizim olmaktan çıkmıştır. Şehirlerdeki kadınlarımızın giyim tarzı ve örtünmesinde iki şekil tecelli ediyor; ya ifrat, ya tefrit görülüyor. Yani ya ne olduğu bilinemeyen, çok kapalı, çok karanlık bir dış görünüm gösteren bir kıyafet veya Avrupa'nın en serbest balolarında bile dış kıyafet olarak arz edilemeyecek kadar açık bir giyim. Bunun her ikisi de şeriatın tavsiyesi, dinin emri haricindedir. Bizim dinimiz kadını o tefritten de, bu ifrattan da tenzih eder. O şekiller dinimizin muktezası değil, muhalifidir.

Dinimizin tavsiye ettiği tesettür, hem hayata, hem fazilete uygundur. Kadınlarımız şeriatın tavsiyesi, dinin emri mucibince örtünseler, ne o kadar kapanacaklar, ne o kadar açılacaklar. Dini örtünme, kadınlar için zorluk çıkarmayacak, kadınların toplum hayatında, ekonomik hayatta, çalışma hayatında ve ilim hayatında erkeklerle ortak çalışmalar yapmasına mani bulunmayacak bir normal şekildedir. Bu normal şekil, toplumumuzun ahlak ve terbiyesine uygundur." M. Kemal Atatürk

Kaynak: http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=156876&tarih=26/06/2005

''Kimi yerlede kadınlar görüyorum ki, başına bir bez, ya da bir peştemal ya da benzer bir şeyler atarak yüzünü, gözünü gizler ve yanından geçen erkeklere karşı ya arkasını çevirir, ya da yere oturarak yumulur. Bu durumun anlamı, gösterdiği nedir?
Efendiler uygar bir ulus anası, ulus kızı bu şaşırtıcı biçime, bu vahşi duruma girer mi? Bu durum ulusu çok gülünç gösteren bir görünüştür. Hemen düzeltilmesi gerekir."
Atatürk'ün Söylev ve Demeçleri,
Türk İnkılap Tarihi Enstitüsü Yay., C. II., s. 217.


Bir toplum, bir millet erkek ve kadın denilen iki cins insandan meydana gelir. Mümkün müdür ki, bir toplumun yarısı topraklara zincirlerle bağlı kaldıkça, diğer kısmı göklere yükselebilsin!(Atatürk'ün Söylev ve Demeçleri )


Atatürk tesettürü savunur görünen sözlerini kıyafet devriminden önce, cumhuriyeti kurma aşamalarında söylemiş olmalıdır, eşine tessettürü de gene ilk dönemlerde giydirmiştir. Atatürk'ün halka laikliği benimsetene kadar bu şekilde konuşması ve davranması o dönem için kaçınılmazdır ve çok normaldir. Atatürk gerçek düşüncelerini ve uygulamalarını daha sonraki dönemlerde ortaya koymuştur.

Örtünme, bizim toplumumuzda tartışmalıdır. Tartışmalı olmasının nedenlerinden biri ülkenin hem coğrafi hem de düşünsel açıdan Doğuyla Batı arasında olmasıdır. Toplumumuzun bir kısmı ülkemizi Doğuya çekiştirirken diğer bir kısmı Batıya çekiştirmektedir. Diğer bir nedeni ise din ile bilim arasındaki genel çekişmedir.

Avrupa ülkelerinde örtünme, tessettür sorunu yoktur, onlar bu sorunu Rönesans döneminde kutsal kitaplarının dillerine çevrilmesiyle, bilim ve teknolojideki gelişmelerin din kitaplarıyla tezat oluşturduğunu, dinin kötüye kullanılmış olduğunu, insan hak ve özgürlüklerine aykırı baskı ve şiddet uygulandığını anmalarıyla aşmışlardır.

İslam ülkelerinde bunun aşılması daha yüzyıllar sürecektir. Çünkü İslamiyet en son din olduğundan evrimleşmenin bir sonucu olarak önceki dinlerin akla, mantığa, bilime aykırılıklarını, kısmen aşmış olarak ortaya çıkmıştır ve İslamiyet’te Orta çağ Hıristiyanlığının baskı ve şiddeti özellikle bizim toplumumuzda o derece yaşanmamıştır. Dolayısıyla İslamiyet’in ve örtünmenin zayıflayıp sorun olmaktan çıkması diğer dinlere göre daha uzun sürecektir.

Atatürk’ün laiklik anlayışına göre:


Uyrukları arasında çeşitli dinlerden topluluklar bulunan ve her dinden olanlar için adaletli ve eşit işlemler yapmak ve mahkemelerinde adaleti, kendi uyruğuna ve yabancılara eşit olarak uygulamakla yükümlü olan bir hükümet, din ve düşünce özgürlüğüne saygı göstermek zorundadır. Türkiye Cumhuriyetinde din ve mezhep, bir vicdan meselesidir. Hiçbir kimse hiçbir kimseyi ne bir din, ne de bir mezhebi kabule zorlayabilir. Herkes bir dinin icabını yapmak veya yapmamak hak ve özgürlüğüne sahiptir. Her reşit dinini intihapta hür olduğu gibi, muayyen bir dinin merasimi de serbesttir. Ayinler asayiş ve umumi adaba aykırı olamaz; siyasi propaganda şeklinde de yapılamaz. Dini inanç ve ibadet mantıkla çelişmemeli, başkalarının özgürlüğüne engel olmamalıdır. Din ve mezhep hiçbir zaman politika aleti olarak kullanılamaz. Dinden maddi çıkar sağlayanlar iğrenç kimselerdir. Bu gibi din ticareti yapan insanlar, saf ve masum halkımızı aldatmışlardır. Gericilere asla fırsat verilemez.


Buna göre laikliğin iki yönü vardır; birincisi hiçbir dine ve tanrıya inanmama ve herhangi bir dini inancın gereklerini yapmama özgürlüğü, diğeri ise herhangi bir dinin ve mezhebin doğaüstü inançlarına inanma ve inancının gereklerini yapabilme özgürlüğüdür.

Laikliğin iki yönünü başörtüsüne indirgersek laiklik, hem başını örtmeme özgürlüğü hem de örtme özgürlüğüdür.

Laik bir ülkede üniversitelerde siyasi amaçlı olmamak, kimseye dayatmamak koşuluyla başörtüsü kullanılabilmelidir. Çünkü aynı düşüncedeki bir erkek üniversiteye girerken aynı inanç, aynı anlayış, aynı yaşam tarzındaki bir bayanın girememesi çelişik ve haksız bir durumdur.

Ama din devleti evresini ve tehlikesini henüz tam olarak aşamamış olan özellikle bizim ülkemizde okullarda başörtüsü dini bir simge, diğerlerini aşağılama bir ötekileştirme ve bir ayrımcılıktır. Ayrıca ortaöğretimde başı açık olan bir öğrencinin üniversitede başını kapatması da çelişik bir durumdur.


Aslında başörtüsü doğaüstü inançların ve cehennem korkusunun bir sonucudur ve doğaüstü inançlar ve bilimin söyledikleri örneğin yaratılış ve evrim konusunda olduğu gibi birbirlerine uymazlar ve birbirlerine aykırıdırlar. Dolayısıyla başörtüsüyle üniversite eğitimi birbirlerine aykırı ve çelişik bir durumdur.

Örtünme, hem kadına hem erkeğe haksızlık ve hakarettir.

Örtünme, insanları öncelikle insan olarak görmek, davranmak yerine, kadın ve erkek olarak ayıran, ayrımcılık yapan, erkeğin cinsel arzularını yerine getirmek, çocuk doğurmak, bakmak için yaratılmış ve görevlendirilmiş bir hizmetçi, bir cinsel obje, bir günah sembolüne ve ikinci sınıf insana indirgeyerek aşağılayan, kadının kadınlığını, dolayısıyla insanlığını yasaklayan bir araçtır.
Çünkü onun da hormonları, cinsel, duygusal ihtiyaçları vardır, onun da beğendiği biri tarafından zihinsel ve bedensel olarak beğenilmek, flört, aşk, sevgi, cinsellik yaşamak en büyük mutluluklarındandır, o da bir insandır, tıpkı erkeğin de bir insan olması gibi.

Erkeği de arzularına engel olamayan, ilkel içgüdülerinin esiri zavallı bir yaratık konumuna indirger.

Ama örtünen kadınlar bunun farkında olmadıkları gibi kabul de etmezler; bunu onlara kimsenin dayatıp zorlamadığını, inançları gereği, içlerinden öyle geldiği ve böyle daha huzurlu ve mutlu oldukları için kendi istekleriyle örtündüklerini vb şeyler söylerler genelde.

Ama aslında beyinleri felç edip zihinleri zehirleyerek akıl, mantık, bilim ve gerçek dışı doğaüstü güçlere inanmaya ve örtünmeye iten, canlı ve cansızıyla evren konusundaki bilgisizliğin yanında en büyük neden cehennem korkusudur. Dini eğitim, cehennemden bahsetmek, cehennemle korkutmak ise en etkili dayatma ve zorlamadır. Yani bunu bana kimse zorlamadı diyenler zorlanmışlardır, cehennemden bahsedip zorlamadım diyenler de zorlamışlardır.

Tecavüz, ensest ilişki, kendi cinsiyle, hayvanlarla, ölüyle cinsel ilişki, oğlancılık, bakire olarak evlenmeyen bayanları, evlenmeden çocuk doğuranı, zina yapanı fahişe olarak görme, bunları dövme, öldürme, intihara zorlama gibi anormal durumlar dinci, ahlaklı geçinen toplumlarda daha fazla görülmektedir. Çünkü bu kesimde, çocuklar insan olarak değil, kız erkek olarak yetiştirilmektedirler, karşı cinsi öncelikle insan olarak değil, karşı cins ve cinsel obje olarak görmektedirler. Dolayısıyla bu kesim özellikle kadınlar için cinselliği ayıp, aşağılayıcı bir durum, iğrenç, yasak olarak tanımaktadır ve görmektedir.

Din, ancak, siyasete ve resmiyete taşınmaması, bilimle, hukukla, insan hak ve özgürlükleriyle çatışan kısımlarının çocuklara öğretilmemesi, kimseye dayatılmaması koşuluyla kişisel bir sorun olarak görülebilir. Ama din, doğaüstü güçler inancına dayanan, sorgulanması yasak, uyulması zorunlu olarak görülen, toplumsal, siyasal, ekonomik alanları içeren dolayısıyla da dayatılmak istenen ve bundan çıkar sağlayanların dinin yok edilmemesi, sürdürülmesi için sürekli çaba gösterdikleri bir kurumdur. Bu nedenle dinlere, dinsel ideolojilere, dogmalara ve türbana karşı mücadele zorunludur.





Türban yasağı eşitlik sağlıyor

Belçika Danıştay'ı, okullarda türban yasağının "ayrımcılık" olmadığını ve meşru
olduğunu belirtti.


Irkçılık ve Yabancı Düşmanlığıyla Mücadele Hareketi'nin (MRAX) başvurusunu değerlendiren Danıştay, dini kıyafetle okula gitmenin yasaklanabileceğini, bu yasakların ayrımcı değil, tam tersi "eşitlik ve kardeşlik" ilkesine uygun olduğunu kaydetti.

Mrax, dava açtığı okulların, Eğitim Bakanlığı tarafından da onaylanan iç yönetmeliklerinde geçen "siyasi ve dini aidiyet gösteren sembollerin görünür şekilde taşınmasının" yasaklanmasına karşı çıkıyor ve bu yönetmeliklerin yürürlükten kaldırılmasını istiyordu.

Derneği haksız bulan ve mahkeme masraflarını ödemeye mahkum eden Danıştay, başörtüsü yasağı uygulamasının "halklar arasında dostluğu, eşitliği, kardeşliği desteklemek ve ayrımcılığı önlemek" amaçlı olduğunu savundu.

Mrax, konuyu Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (AİHM) götüreceğini açıkladı, ancak AİHM'nin konuyla ilgili önceki kararlarında Danıştay ile aynı görüşte olduğunu gösterdiği ifade ediliyor.

AİHM'NİN LEYLA ŞAHİN İLE İLGİLİ KARARI


İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi öğrencisi Leyla Şahin, 1998'de derslere türban takarak girdiği gerekçesiyle aldığı disiplin cezasının insan haklarına aykırı olduğunu savunarak, AİHM'ne başvurmuştu.

AİHM'nin 29 Haziran 2004 tarihinde, Türkiye'nin insan hakları ihlalinde bulunmadığı kararını vermesi üzerine Şahin'in avukatları davanın temyiz niteliği taşıyan Büyük Daire'de görüşülmesini istemişti.

Temyizi görüşen Büyük Daire, yasağın onaylanmasını kararlaştırdı. Büyük Daire, Türkiye'nin insan hakları ihlalinde bulunmadığı görüşüne vardı.

Leyla Şahin davası AİHM'de emsal oldu

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), türban yasağının İnsan Hakları Sözleşmesi'ne aykırı olmadığını bir kez daha karara bağladı.

İstanbul’daki bazı İmam Hatip okullarında okuyan öğrenci ve velilerin başvurularını değerlendiren yüksek mahkeme, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde öğretim üyeliği yapan Sevgi Kurtulmuş’un talebini reddetti.

Şikayetçiler, İmam Hatip okullarında ve üniversitede türbanla derslere girilmesine getirilen yasağın, eğitim ve din özgürlüğüne aykırı olduğunu ve ayrımcılık yarattığını savunmuştu.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, her iki başvuruyu da daha başvurunun kabul edilmesi aşamasında reddetti.

Yüksek mahkeme, kararını Leyla Şahin davası kararındaki hükümlere dayandırdı ve Türkiye’de laikliğin spesifik önemine vurgu yaptı.

AİHM, Türkiye’deki Milli Eğitim Bakanlığı ile kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan personelin kılık-kıyafet yönetmeliğinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile uyumlu olduğunu belirtti.

Karar, Leyla Şahin davasının türban ve kamusal alanda kılık-kıyafet yönetmelikleri konusunda gerçek bir emsal olduğu şeklinde yorumlanıyor. Yüksek mahkeme, benzer konudaki başvuruların davalaşmasına izin vermiyor.





Türban bir insanlık ayıbıdır


1) Türbana, bir yasaklama aracı olduğu için
karşıyız. Türban bir yasaklama
aracıdır, çünkü her şeyden önce kadın saçına yasak
getirmektedir. `türbana özgürlük` demek,
`kadına yasak getirin` demek olduğu
için türbana karşıyız.


2) Türbana, kadına bir hakaret olduğu için
karşıyız. Çünkü türban, kadını
erkekten aşağı gören, kadını ikinci sınıf insan kabul
eden, kadını bir günah
sembolü olarak aşağılayan erkek
egemen, çağdışı, arkaik bir
anlayışın sembolüdür.


3) Türbana, erkeğe bir hakaret olduğu için
karşıyız. Kadın türban takmazsa,
erkeğin şehvet duygularına esir düşeceğini varsayan
ve erkeği gelişmemiş, ilkel güdülerinin esiri bir yaratık
olarak kabul eden bir zavallı
anlayışa karşıyız.


4) Türban serbestliğine, laik demokrasiye karşı olduğu
için karşıyız.
Demokrasinin temel direği laikliktir. Laik
bir ülkede ise dinsel
amaç veya gereksinimlere göre yasa
çıkarılamaz. Türban serbestliği bu temel
ilkeyi çiğnemekte, laikliğe dolayısıyla demokrasimize
büyük bir darbe vurmaktadır.


5) Türban serbestliğine, hukuk devletine karşı olduğu
için karşıyız. Söz konusu
düzenlemelere, tüm yüksek yargı kararlarına karşı bir
kafa tutma anlamına geldiği için karşıyız.


6) Türban serbestliğine, yalnızca ulusal değil
uluslararası hukuk kararlarına
karşı olduğu için de karşıyız. Avrupa İnsan Hakları
Mahkemesi kararlarına ve
dolayısıyla evrensel değerlere de kafa tuttuğu için
karşıyız.


7) Türban serbestliğine, dinsel ve/veya siyasi her
türlü sembolün kamusal
alanda kullanımına karşı olduğum için karşıyız. Çünkü
bu tür semboller ayrıştırıcı bir işlev görecek ve
gruplaşmalara, bölünmelere, kaosa neden
olacaktır.


8) Türbana negatif değil, pozitif ! özgürlük yanlısı
olduğumuz için
karşıyız. Dinsel, ailevi ve benzeri baskılarla türban
takmak zorunda
bırakılmış bir kızımızın, kendi özgür iradesiyle bu
seçimi yaptığı
aldatmacasına karşıyız. Türban takarak (veya
taktırarak) belirli bir
ideolojiye teslim olmuş bulunan bir insanın, kişisel
gelişimini tamamlaması
mümkün olamayacağı için türbana karşıyız.


9)Türbanın üniversitede serbest
bırakılmasına, üniversite ruhuna aykırı
olduğu için karşıyız.Şu veya bu şekilde dinsel
inancın girdiği bir
üniversitede akıl, orayı terketmek zorunda
kalacaktır. Dinsel dogmaların değil
akılcı düşüncenin egemen olması gereken, laik
düşüncenin en gerekli olduğu
üniversitelerde böylesi bir uygulama düşünülemez.


10) Türbanın `yalnızca` üniversitelerde serbest
bırakılacağı iddiaları bir
kandırmaca olduğu için bu tür düzenlemelere karşıyız.Çünkü
bu uygulamalar bir domino
etkisi yaratacak ve sonunda her kademedeki öğretim
kurumuna ve kamusal
hizmet alanına yayılacaktır. Bunu görmemek için
insanın ya aptal ya da kötü niyetli olması gerekir.


11) Bu serbestliğe, bizi çağdaş uygarlıktan
uzaklaştıracağı ve ülkemizi ilkel
ortaçağ zihniyeti yörüngesine oturtarak tüm
kazanımlarımızı yok edeceği için
karşıyız.


12) Din devletine karşı olduğumuz için türbana
karşıyız. Günümüzde artık bir
vicdan meselesi olması gereken dini, semboller
vasıtasıyla topluma dayatan, bu
uğurda anayasal düzenlemeler yapabilme cüretini
gösteren ve bugüne kadar
yaptıklarıyla artık deşifre olmuş bu iktidarın nihai
amacının bir din
devleti olduğu artık anlaşılmalıdır.


13) Bu düzenlemeye, emperyalizme karşı olduğumuz için
karşıyız. BOP ve ılımlı
islam projelerinin bir uzantısı olan bu
serbestlik, emperyalizmin Türkiye`yi
islam ülkelerine bir model ülke olarak sunma (bir
başka ifadeyle laikliği
sulandırma) projesinin bir sonucudur.


14) Ve son olarak bir Atatürk`çü olarak
türbana karşıyız. Türban serbestliğine
laik cumhuriyetimizin kurucusu büyük
Atatürk`e ihanet anlamına geldiği ve bu
ihaneti kabullenemediğimiz için karşıyız.

(yalnızca başı)
1) Türbana, bir yasaklama aracı olduğu için
karşıyız. Türban bir yasaklama
aracıdır, çünkü her şeyden önce kadın saçına yasak
getirmektedir. `türbana özgürlük` demek,
`kadına yasak getirin` demek olduğu
için türbana karşıyız.


2) Türbana, kadına bir hakaret olduğu için
karşıyız. Çünkü türban, kadını
erkekten aşağı gören, kadını ikinci sınıf insan kabul
eden, kadını bir günah
sembolü olarak aşağılayan erkek
egemen, çağdışı, arkaik bir
anlayışın sembolüdür."